ზოგჯერ ადვილია დაიჯერო, რომ არსებობს სიკეთე, მაგრამ რთულია გჯეროდეს, რომ სიკეთე შენი ცხოვრებისთვის არსებობს. ადვილია დაიჯერო, რომ ღმერთი კეთილია, მაგრამ გვიჭირს იმის დაჯერება, რომ ღმერთი ჩვენდამია კეთილი, ჩვენთვის სურს სიკეთე.
ჩვენ ხომ ყველაფერს საკუთარი გამოცდილებით ვუყურებთ, მომავლის მზეს ხშირად წარსულის შავი ღრუბლები ფარავს და აწმყოს სიბნელეში, გაურკვევლობასა და უიმედობაში ვატარებთ.
შეიძლება თუ არა, რომ ერთდროულად მეოცნებეც იყო და უიმედოც?
ჩემს შემთხვევაში ასე იყო. მიუხედავად იმისა, რომ გამუდმებით ვოცნებობდი, არასოდეს მქონია იმედი და რწმენა, რომ ღმერთს შეეძლო ჩემი ცხოვრების შეცვლა. ახლა კი ვხვდები, რომ ის გამუდმებით ჩემთან იყო და ჩემთვის წარმოუდგენელს მიმზადებდა.
„ერთ დღეს სამოგზაუროდ წავალ, მსახიობი ვიქნები, მწერალი ან ჟურნალისტი, ლამაზი ფეხსაცმელი მეცმევა, ლამაზი სახლი მექნება…“ – როგორც ყოველთვის, ვოცნებობდი და ნაგავსაყრელზე წინ და უკან სიარულს ვაგრძელებდი.
ნაგავსაყრელი არც ისე დიდი იყო და ბებოს სახლთან მისასვლელად გზად იქ უნდა გამევლო. ყოველთვის ვჩერდებოდი და ერთ საათს მაინც ვატარებდი ძიებაში.
არ ვიცი, რას ვეძებდი, მაგრამ მახსოვს, როგორ მიხაროდა, როცა საინტერესო რამეს ვპოულობდი.
ყველაზე მეტად ფრჩხილის ლაქის პოვნა მახარებდა, შიგნით უმეტესად არაფერი იყო, მაგრამ მაინც ვცდილობდი, როგორმე წამესვა.
„ელეგანტური“ მანიკიურით ვაგრძელებდი ნაგავში ქექვას იმ მედით, რომ რამე ახალს აღმოვაჩენდი. ვიცი, რომ მაშინ, იმ სიბინძურეში, ღმერთი ჩემთან ერთად იყო და ჩემს ფიქრებს უსმენდა.
ახლა შემდგარი ადამიანი ვარ, ვსწავლობ, მაქვს სამსახური, შემიძლია ახალი ნივთების შეძენაც და ლამაზი მანიკიურის გაკეთებაც… მეტირება, როცა ვფიქრობ ღმერთის წყალობაზე და ეს არ ეხება უბრალოდ ფინანსურ მდგომარეობას. გულს მითბობს იმაზე ფიქრი, რომ მე ღმერთი დამყვებოდა ნაგავსაყრელზე, უყურებდა ჩემს ჭუჭყიან ხელებს, გრძნობდა ჩემს სირცხვილს, უსმენდა ჩემს ოცნებებს, მწმენდდა ცრემლებს და იღიმოდა ჩემს მომავალზე.
ვიცი, ბევრი თქვენგანისთვის რთულია, დაიჯეროთ ღმერთის სიკეთე თქვენს ცხოვრებაზე, მაგრამ ეს არ ცვლის მის ბუნებას, ის კეთილი მამაა. მიეცით ნება, გაფანტოს წარსულის შავი ღრუბელი და მომავლის მზედ იბრწყინოს თქვენთვის.
