შენ იქით სწორი გზა არ არის, ღმერთო.
მრუდე გზებით დავდიოდი. რამ მომიყვანა შენთან? საკუთარი ძალებით ვზიდავდი ჩემივე ტვირთს, აღმართ-აღმართ, უსასრულო ლაბირინთებში. ბევრი ვიარე შენამდე, მოვედი და თავი ჩაგიდე ხელისგულებში. შენ მაძლევ სიმშვიდეს, რისი უნდა მეშინოდეს?! ჩემი სულის ხარ ნავსაყუდელი, დავჯდები და დავისვენებ – ხეტიალეთიდან მოსული, ფეხებდაღლილი და თვალებახელილი. შენამდე ბრმა, შენამდე ყრუ, შენ მოგისმენ და შენ დაგინახავ.
მაინც, რამ მომიყვანა შენამდე?! განსაცდელებგამოვლილ ხელებს ვდებ შენს მუხლებზე და აქამდე თუ შველას, ახლა უბრალოდ ჩემს შენთან ყოფნას გთხოვ, ღმერთო.
ბრძოლამ თუ ძებნამ, სისუსტემ თუ ძირს დაცემამ მომიყვანა შენთან და ახლა წელში ვიშლები და მხრებში ვიმართები. რა სიმშვიდეა შენთან…
კარს მიღმა ვტოვებ ძველ სამოსელს, ბინძურსა და არასაშენოს. გულს გამიახლებ და ხელახლა მშობ, მე კი შენ მოგიმზადებ ბინას, რწმენით სავსესა და სიყვარულიანს.
