მდიდარი მდიდარს პატივს მიაგებს, სულაც რომ არ ფიქრობდეს ასე. სახელოვანი სახელოვანს თავს მოაწონებს, თუნდაც ეს არ ადარდებდეს. ძლიერი ძლიერს ჩამოართმევს ხელს, რადგან ორივესთვის ასეა ხელსაყრელი. მაგრამ როდესაც საუბარია მდიდარსა და ღარიბს, სახელოვანსა და სახელის არმქონეს, ძლიერსა და სუსტს შორის ურთიერთობაზე, ვფიქრობ, უფრო მნიშვნელოვანია, თუ რას ფიქრობს შენზე ღარიბი, სახელის არმქონე და სუსტი, ვიდრე მდიდარი, სახელოვანი და ძლიერი.
ერთხელ უფალმა იესო ქრისტემ თქვა, რომ უნდა მივცეთ, ვასესხოთ და სიკეთე ვუყოთ მათ, ვისაც სამაგიეროს გადახდის საშუალება არ ექნება და სწორედ ესაა მადლი, რადგან ამ დროს არის ჩვენი ქმედება ღირსეული, სუფთა და უანგარო, წმინდა გულით გაღებული. ამ დროს ზუსტად იცი, რომ ერთადერთი მიზეზი შენი ქმედებისა თავად ადამიანის საჭიროებაა და არა სახელი, სარგებელი და სამაგიეროს მოლოდინი.
ამიტომ ვფიქრობ, უფრო მნიშვნელოვანია, უფრო ვაჟკაცურია – ხელს უმართავდე სუსტებს, ვიდრე ძლიერებს უღიმოდე; უფრო ადამიანურია – პატივს მიაგებდე სუსტს, ვიდრე სახელოვანს თავს აჩვენებდე. უფრო მნიშვნელოვანია, რას ფიქრობს ჩვენზე სუსტი, სახელის არმქონე, ღარიბი, ვიდრე ძლიერი, მდიდარი და სახელოვანი.
