კალიფორნიის შტატში არის უდაბნოს მცენარე, რომელიც ისეთი პატარაა, რომ ბოტანიკოსებს მიწაზე დაწოლა და გამადიდებელი შუშით უწევთ მისი შესწავლა. მისგან არც ისე შორს კი უზარმაზარი, წითელი ხის ტყეა… ერთი შეხედვით რა უმნიშვნელონი ჩანან ეს პატარა მცენარეები ამ ხეებთან შედარებით, მაგრამ ბოტანიკოსებს თუ დავუჯერებთ, მომცრო ზომის მიუხედავად, არანაკლები მნიშვნელობის მატარებელნი არიან, რადგან ღმერთი შემთხვევით არ ქმნის, უფრო მეტიც, არც ერთი მცენარე არ არის სხვა მცენარის მსგავსი…
ზამთარში მილიონობით თოვლის ფიფქი ეცემა ძირს, რომლებიც თითქოსდა იდენტურები არიან, მაგრამ მიკროსკოპის საშუალებითაც კი ვერ აღმოაჩინეს მსგავსება ორ ფიფქს შორს. ასევეა თითის ანაბეჭდის და თითოეული ადამიანის შემთხვევაშიც.
ეკლესიაში არიან ადამიანები, რომლებიც უყურებენ სხვა ღვთისმსახურებს და მათით აღფრთოვანებულნი ცდილობენ, რომ დაემსგავსონ მათ… მონდომებით აკეთებენ იმას, რასაც ისინი, და თუ არ გამოუვათ, ამაზე დანაღვლიანდებიან ხოლმე. ყველაზე ცუდ შემთხვევაში კი ისინი ნებდებიან, რადგან არასრულფასოვნების კომპლექსი იპყრობთ…
წავიკითხოთ პავლე მოციქულის I წერილი კორინთელთა მიმართ 7:7
„ვინაიდან მსურს, ყველა ადამიანი იყოს, როგორც მე ვარ. მაგრამ ყველას თავისი ნიჭი აქვს ღვთისაგან, ზოგს ასეთი და ზოგს ისეთი.“
ზოგჯერ ჩვენს მოწოდებას არ ვპასუხობთ და სხვა ადამიანებს შევყურებთ, რომლებიც თავიანთი ნიჭებით ემსახურებიან ღმერთს. ჩვენს ტალანტს კი „მიწაში ვმარხავთ“. ამაზე პასუხი ნამდვილად მოგვეთხოვება, ამიტომ დროა, გამოვიდეთ კომპლექსების ნიჟარიდან…
საკუთარ თავს ყოველდღე შევახსენოთ, რომ თითოეული ჩვენგანი ღირებული და საჭიროა ღმერთისთვის, ჩვენი ეკლესიისთვის, ჩვენი ოჯახისთვის… თითოეულ ჩვენგანს აქვს განსხვავებული ნიჭი და ამ ნიჭით უნდა ვემსახურებოდეთ უფალს…
გახსოვდეთ, რომ პატარა ხელსაწყოს შეუძლია მოერგოს იქ, სადაც დიდი ზომის ხელსაწყო უსარგებლო შეიძლება აღმოჩნდეს. იყავით ინდივიდუალურნი და შეხედეთ საკუთარ თავს ღმერთის თვალებით.
