“განმკარგველი თუ მფლობელი?”

ყოველი ადამიანი თავისი ცხოვრებით ცხოვრობსო, იტყვიან ხოლმე…

ერთნი ხმამაღლა აცხადებენ: დიდია ჩემი შესაძლებლობა!

მეორენი: ეს ნივთი მე მეკუთვნის!

მესამენი: ჩემი ნაჯაფარი ჩემი საკუთრებაა!

და ეს სია დაუსრულებლად გრძელდება.

სინამდვილეში, არავინ არ ფლობს საკუთარ სიცოცხლეს, ნივთს, ფინანსებს, დიდებას, ძლიერებას;  მხოლოდ დროებით სარგებლობაში გვაქვს ეს ყოველივე, არავინ ფლობს საკუთარ ცხოვრებას, მხოლოდ დროებით გვაქვს მოცემული.

მაშ, რა? ვინ ვართ?! რა გვაქვს, რას ვფლობთ?!

ჩვენ ღვთისგან ბოძებულის განმკარგველები ვართ, მისგან მოცემულია ყოველივე კარგი და ჩვენ უბრალოდ განვკარგავთ მას. ზოგი – კარგად, ზოგი – ცუდად, საზომი მარადიულობაა და არა ჩვენი თვალი.

დიახ, ჩვენ დროებით სარგებლობაში გვაქვს ყოველივე და კონკრეტულ დროს, ნებსით თუ უნებლიეთ, ხელის გაშვება მოგვიწევს.

• „არ გამაჩნია არაფერი.“ – მურმან ლებანიძე;

• „მთელი ქვეყნის მბრძანებელიც კი იმქვეყნად ცარიელი წავიდა.“ – ალექსანდრე მაკედონელი;

• „ყოველი კეთილი მისაცემელი და ყოველი სრულყოფილი ნიჭი გადმოდის მაღლიდან.“ – ბიბლია;

• „შენია, ღმერთო, სიდიადე, ძლიერება, დიდება, გამარჯვება და დიდებულება; შენია ყველაფერი ცაში თუ დედამიწაზე, ღმერთო; შენია სამეფო და ყოველივეს სათავე ხარ და ამაღლებული ყოველივეზე.“ – ბიბლია;

• „სიმდიდრე და პატივი შენგან მოდის, შენ ბატონობ ყოველივეზე, შენს ხელშია ძალა და ძლიერება, შენს ხელშია ყველას განდიდება და გაძლიერება.“ – ბიბლია;

• იგავი ტალანტებზე, თუ  „ვინ როგორ განაგებს თავის საკუთრებას…“ – ბიბლია.