კმარა, უფალო!

მე-3 მეფეთა 19:4-8:

„მივიდა ერთი ბელეკონის ბუჩქთან და მის ძირას დაჯდა, სიკვდილი ინატრა და თქვა: ‘ახლა კი კმარა, უფალო, წაიღე ჩემი სული, რადგან ჩემს მამებზე უკეთესი არა ვარ.’

და მიწვა და მიეძინა ბელეკონის ბუჩქის ძირას. და აჰა, ანგელოზი შეეხო მას და უთხრა: ‘ადექი, ჭამე.’

და გაიხედა ელიამ და აჰა, ნამცხვარი და წყლით სავსე დოქი უდგას სასთუმალთან. და შეჭამა, შესვა და ისევ მიიძინა.

მეორედ მოვიდა უფლის ანგელოზი, შეეხო მას და უთხრა: ‘ადექი და ჭამე, რადგან შორი გზა გაქვს.’

და ადგა, ჭამა, სვა და ამ საჭმლით მოძლიერებულმა ორმოცი დღე და ორმოცი ღამე იარა ღვთის მთამდე, ხორებამდე.“

ხანდახან ისეთი ძლიერია სტრესი, რომ იძინებ იმ იმედით, იქნებ დილას ვეღარ გაიღვიძო და დასრულდეს ტანჯვა. 

ხანდახან ტკივილი ისეთ მდგომარეობას აღწევს, რომ გგონია, ღმერთმა თავისი სიტყვა გატეხა და ისეთ ტვირთს გადებს, ან ისე გსჯის, რომ შენი გასრესა უნდა და მეტის გაძლებას ვეღარ შეძლებ…

ხან ღმერთს ევედრები, რომ წაგიყვანოს, რადგან ცხოვრების ღირსეულად გაგრძელების ძალას ვეღარ პოულობ დაშვებული შეცდომების შემდეგ.

მაგრამ უფალმა იცის, როდის იწურება შენი ძალები, ის მოდის საჭირო დროს, გმატებს ძალას, გაძლევს საკვებს, როგორც ელიას! რათა კვლავ განაგრძო სიარული მისი ნების შესასრულებლად!

ამიტომ თუ ჯერ კიდევ ცოცხალი ხარ, არ მოტყუვდე, ღმერთი აკონტროლებს შენს გამძლეობას და ის მალე გაგიმართავს მკლავებს!

წინ შორი გზა გაქვს! 

1-ლი კორ. 10:13:

„არ შეგმთხვევიათ განსაცდელი, გარდა ადამიანურისა; და სარწმუნო ღმერთი, რომელიც არ დაუშვებს, რომ თქვენს შესაძლებლობაზე მეტად გამოიცადოთ, არამედ განსაცდელში გამოსავალსაც მოგცემთ, რომ შეძლოთ ატანა.“