მე მარიამი ვარ, ღვთისმშობელი.
გინახავთ ზეცად ამაღლებული მაცხოვარი?
მე ვნახე მთაზე, ღრუბლებში გახვეული როგორ მოეფარა თვალს.
გინახავთ, როგორია ღვთის სისხლით გათხვრილი ჯვარი?
მე ვნახე მასზე მილურსმული ქრისტე. საკუთარი ხელებით შევიგრძენი მისი სისხლის სითბო, ეს თვალები უყურებდა ცაზე შეკრებილ შავ ღრუბლებს, ეს გული კანკალებდა მიწისძვრისას.
გინახავთ, როგორ აგლიჯეს წვერი მესიას?
მე ვუსმენდი მის გმინვას, ვუყურებდი, როგორ ტოვებდნენ მის ბეჭებზე ცოდვილ ანაბეჭდს. მოვისმინე, როგორ აირჩია ყველამ ბარაბა, არ დააყოვნეს და იყვირეს ერთხმად: „ჯვარს აცვით.“
მთელი ღამე გაატარა ლოცვაში, გულში მახვილის დარტყმის ხმა და ღალატის გემო ჰქონია იუდას კოცნას.
ფეხები სათითაოდ დაჰბანა ყველას.
საკუთარი „სისხლი“ შეასვა მოღალატეს.
როგორ ყვიროდა ხალხი „ოსანას“ – პალმის რტოებით შეეგება ყველა მესიას.
ის ამჩნევდა ქვრივის ორ ლეპტას, იცავდა მამის სამლოცველო სახლს, მას ესმოდა ბარტიმეოსის ძახილი, ის იყო ბავშვებთან მოთამაშე ღმერთი.
ფერისცვალება ახილვინა უბრალო მეთევზეებს, განკურნა ეშმაკეულნი, აალაპარაკა მუნჯნი, ხეიბართ სიარული შეაძლებინა, იზრუნა ხალხის შიმშილზე.
ქარიშხალს სიტყვით აწყნარებდა, წყალზე მოაბიჯებდა მშვიდად.
მრუშებთან და მებაჟეებთან ჭამდა.
მეთევზეებს მოუწოდა ტბასთან.
ქორწილში წყალი ღვინოდ აქცია.
სულ 12 წლის იყო, როცა ტაძარში რჯულისმცოდნეებს ესაუბრებოდა.
ნაზარეთში გაიზარდა, ღვთის სული იყო მასთან.
მისი შობისას კი ყველამ იხილა კაშკაშა ვარსკვლავი, იქ, იმ ბაგაში, სამყაროს მეფე იბადებოდა.
ანგელოზმა მაუწყა, რომ ჩემგან მოევლინებოდა სამყაროს.
ერთ დღეს ჩემს მუცელში მყოფმა, ტანჯვის გავლით, სხვათა გულებში დაიდო ბინა.
თქვენ ის არ გინახავთ, არ შეხებიხართ, ხელით არ მოგისინჯავთ, მაგრამ იცნობთ…
თქვენ გამო თავი გაწირა, მან დაგიხსნათ, მარადიულ სამკვიდრებლად ამოგირჩიათ, თქვენში იშვა, თქვენში რჩება, სავანეს გიმზადებთ და სამუდამოდ მისი ოჯახი იქნებით.
მე მარიამი ვარ, ღვთისმშობელი თქვენ კი – ღვთისშობილნი.
