როცა უყურებ იმას, რაც არის, გგონია, რომ ესაა ყველაფერი, რასაც ხედავ, მაგრამ გახსოვდეს, რომ არსებობს რაღაცები, რაც დაფარულია და ხშირად ის, რასაც ვხედავთ, უბრალოდ მიზეზშედეგობრივი კავშირია…
ხშირად ვუყურებთ ადამიანს და ვაკრიტიკებთ მას სიუხეშის გამო, მაგრამ ვერ ვხედავთ უთვალავ დარტყმას, რამაც მისი სათუთი გული ცხოვრების მტვრიანი ქერცლისა და ტკივილის გისოსებში გამოამწყვდია…
ადვილია იმსჯელო ადამიანზე მისი გარეგნობის, ქცევისა თუ სიტყვების გამო, მაგრამ ადვილი არ ნიშნავს სწორს…
ნუ განიკითხავ, თუ არ იცი, რამდენჯერ გაუზომავს მანძილი თვალით ფანჯრიდან მიწამდე…
ნუ გამოუტან განაჩენს, თუ არ გინახავს, ცხოვრების მტვრიან შარაგზაზე მუხლებგადაყვლეფილი როგორ აგრძელებდა გზას ხოხვით…
ნუ მიაკრავ იარლიყს, თუ არ იცი, როგორ ტიროდა მარტოდ დარჩენილი ღვთის წინაშე…
ადვილია განსაჯო…. მაგრამ ადვილი არ ნიშნავს სწორს…
ძნელია გიყვარდეს, ხელს უწვდიდე და გულში იკრავდე… ძნელია, მაგრამ სწორი…
ნუ განიკითხავ, თუ არ აგიწონია ცრემლი, რომელიც სინანულს იტევს…
ნუ განიკითხავ…
“ნუ განიკითხავთ, რათა არ განიკითხნეთ, ვინაიდან რომელი განკითხვითაც განიკითხავთ და რომელი საწყაოთიც მიუწყავთ, იმავეთი მოგეწყვებათ თქვენ.” (მათე 7:1–2).
