„ძე კაცისა” – სრული ღმერთი და სრული ადამიანი

დადგა ჟამი სისრულისა და დედამიწაზე იშვა ღმერთი, რომელიც კაცად მოევლინა ქვეყნიერებას. უწინ ღმერთი მრავალგზის და მრავალმხრივ ესაუბრებოდა თავის ერს, ხოლო ახლა გამოვლინდება თავის ძეში, რომლის უწყებაც გასცდება იერუსალიმს, იუდეას და მთელ ქვეყნიერებას მოედება მრავალთა სახსნელად. თავის თავს „ძე კაცისას“ უწოდებდა ერთადერთი მართალი ადამიანი, მაგრამ ამასთანავე სრული ღმერთი, რომლის გარეშეც სინათლეს ვერასდროს ვიხილავდით, რომლის გარეშეც იმედდაკარგულნი ვიქნებოდით. მთელი მისი ცხოვრების შესწავლა ერთი დიდი თავგადასავალია რჩეულთათვის და თავსატეხი – მრავალთათვის; გადარჩენის გარანტი მასზე მინდობილთათვის და დაბრკოლების ქვა – სხვათათვის.

ეგვიპტის ფარაონები თავს ღმერთებად მიიჩნევდნენ, ხალხთა მიერ განდიდებულნი დიად პირამიდებს იშენებდნენ, მაგრამ მათი დიდება ჩაესვენა.

რომის იმპერატორებს თავი ღმერთებად მოჰქონდათ, აკეთებდნენ რა ყველაფერს, რაც მათ ხელს ძალუძდა, მაგრამ მათი სახელი წარიხვეტა.

ალექსანდრე მაკედონელს დიდს უწოდებდნენ თავისი ძლევამოსილების აღსანიშნავად, მაგრამ ბრბომ იხილა მისი შიშველი დასამარება მიწაში.

ცოტაც და დედამიწაზე იშვა ჭეშმარიტი ღმერთი, მეფეთა მეფე – ემანუელი, „ღმერთი არს ჩვენთან”, რომელიც ბაგაში დაიბადა და რომელმაც თქვა: „მე მოვედი, რათა გემსახუროთ“. მისი დიდება აწ და მარადის და უკუნისამდეა. ვინც ის იხილა, დიდად გაიხარა, მაგრამ ვინც ვერ იხილა და მაინც ირწმუნა, ნეტარად ჩაითვალა!

ალექსანდრე მაკედონელმა, იულიუს კეისარმა, კარლ დიდმა თუ ნაპოლეონმა თავინთი იმპერიები ძალაზე დააფუძნეს და თავად აღიარეს, რომ იმპერიის შესანარჩუნებლად და იმისთვის, რომ მეომრებს მათთვის თავი გაეწირათ, გამუდმებით მათი თანდასწრება იყო საჭირო – ზემოქმედება სიტყვებით და გამხნევება გაძღოლით. „ძე კაცისამ“, ქრისტემ კი სიყვარულზე დააფუძნა თავისი სასუფეველი და დღესაც მისი სიყვარულით აღვსილი მილიონობით ადამიანი შესწირავს საკუთარ თავს მას. ასეთია ქრისტე და მისი სამეფო – მის მიერ დაარსებული!