შეიძლება მკვდართა ძველებით სავსე ველზე დიდხანს იყავი – მათ ნაწილად იქეცი.
შეიძლება გგონია, რომ ღვთისაგან მივიწყებული ხარ და ვეღარ გხედავს უფლის თვალები.
შეიძლება დაგავიწყდა, როგორია იყო ცოცხალი და ყოველდღე უყურებ საკუთარ გახრწნას.
შეიძლება ვეღარაფერს გრძნობ, ვეღარაფერზე ოცნებობ, ვეღარაფერი გახარებს, ვეღარაფერზე ლოცულობ.
შეიძლება უკვე „მკვდარი“ ხარ.
ყური უგდე, უდაბნოს ქარებში ხმა გაისმის:
„გამხმარო ძვლებო, ისმინეთ სიტყვა უფლისა!“
ეს ხომ ნაცნობი ხმაა!
ხმა, რომელიც სიკვდილიდან სიცოცხლეში მოგიწოდებს;
სიბნელიდან საკვირველი სინათლისკენ გიხმობს.
შენი „სიკვდილი“ დასასრული არ არის, პირიქით – შეიძლება კარგი დასაწყისიცაა.
ღმერთს ხომ გამოფიტული ძვლებისგან ლაშქრის შექმნა შეუძლია.
შენთან ერთად აღდგება შენი მკვდარი მოწოდება, მკვდარი ოცნებები, მკვდარი ურთიერთობები.
თუ უფლის ხმას მოისმენ, თუ შენს გულს გახსნი, შემოიყვანს შენში სულს და გაგაცოცხლებს.
ვინ ჩამოგაშორებს ღმერთის სიყვარულს?
სიკვდილი ნამდვილად ვერა.
სად წაუხვალ მის სულს და მის სახეს სად გაექცევი?
ქვესკნელშიც რომ ჩახვიდე, იქაც ის არის.
შენი უფალი აღდგომა და სიცოცხლეა.
დაემორჩილე უფლის ხმას, წამოდექი!
შეგიძლია, უფლის მიერ გაცოცხლებული დიადი ლაშქრის ნაწილი იყო.
წამოდექი!
„გამხმარო ძვლებო, ისმინეთ სიტყვა უფლისა. ასე უთხრა უფალმა ღმერთმა ამ ძვლებს: ‘შემოვიყვან თქვენში სულს და გაცოცხლდებით თქვენ. მოგცემთ თქვენ ძარღვებს და ამოვიყვან თქვენზე ხორცს, დაგფარავთ კანით და მოგცემთ სულს, და გაცოცხლდებით და მიხვდებით, რომ მე ვარ უფალი.’“
