ადამიანის ცხოვრება წიგნს ჰგავს. პირველი ფურცელი დაბადებაა, ბოლო – გარდაცვალება, ყდები კი გარემო, სადაც არსებობ პირველი ტირილიდან ბოლო ამოსუნთქვამდე.
რა კვალს ტოვებ ფურცლებზე?
ყოველთვის ლამაზი, თანაც სქელი და გამძლეყდიანი წიგნები მომწონდა. რა კარგია სქელი ყდა, შენს ყოველდღიურ ფურცლებს როგორ კარგად იცავს…
ჩემს ცხოვრებას არ მოჰყვა გამძლე ყდა, მაგრამ ყოველი ქარის ამოვარდნისას ყოველ ფურცელზე დაცულად ვგრძნობდი თავს და ვწერდი ახალ ფურცელზე სხვადასხვა ახალ ისტორიას, გამოცდილებას, წარმატებასა და მარცხს. არც ამ დროს შეცვლილა გარემო და გარემოებები, ყდებივით რომ მქონდა შემოხვეული და ვერც გავრბოდი მისგან, მაგრამ მიუხედავად ამ ყველაფრისა, დაცული ვიყავი ხილულისგან თუ უხილავისგან. ვგრძნობდი, რომ ყოველი ახალი ფურცლის შევსების შემდეგ უფრო გამძლე იყო ჩემი არსებობა. ყოველი ახალი დღის შემდეგ უფრო და უფრო ვშორდებოდი ჩემს გარემოებებს, რადგან გადავწყვიტე, არ ვყოფილიყავი გარემოების მსხვერპლი.
სრულიად უმწეო ვიყავი, დედამ რომ მიმატოვა. ღრმა ბავშვობაშივე გავიაზრე ფაქტის არსი და გადავწყვიტე, რომ თავად არასოდეს მოვიქცევი ასე. დღემდე ამ გადაწყვეტილების ერთგული ვარ. მინახავს ადამიანები, რომლებიც გალოთდნენ იმიტომ, რომ მამა ჰყავდათ ლოთი და ამ გარემოებამ იმსხვერპლა. მინახავს ადამიანები, რომლებსაც დედა ჰყავდათ მრუში და თავადაც ამ გზას დაადგნენ, რადგან გარემოების მსხვერპლად მიიჩნიეს თავი. მიიღეს არასასურველი გარემოებები, შეეგუვნენ და ემსხვერპლნენ.
ნუ იქნები მსხვერპლის აზროვნების, რადგან ღმერთს ეს არ აქვს შენთვის განზრახული!
არ ვიცი, შენ რა გარემოება გქონდა ან გაქვს, რა გეტკინა, რა გადაიტანე ან რა უდაბნოს გადიხარ ახლა, მაგრამ ნუ იხეტიალებ, როგორც მსხვერპლი და ნუ მოექცევი გარემოებათა ბორკილებში, არამედ რწმენით გაიმარჯვე მათზე!
ჯერ კიდევ ღრმა ბავშვობაში გადავწყვიტე, თუ უფალი იმ დიდი ბედნიერების ღირსად მიმიჩნევს, რომ გავხდე დედა და ვიყო მეუღლე, არასოდეს მივატოვებ მე, არამედ ვიქნები სანიმუშო და სამაგალითო, უფლისათვის სასურველი ქალი!
უფალი ცხოვრების თითოეულ ფურცელზე ჩემთან იყო და მამაგრებდა, მზრდიდა და მიცავდა ამოვარდნილი ქარიშხლებისგან.
მსხვერპლის აზროვნება ამბობს: „მიმატოვეს და მეც მივატოვებ“, „ღარიბ ოჯახში დავიბადე და ვერაფერს მივაღწევ“, „ნაკლი აქვს ჩემს ცხოვრებას და არავინ მიმიღებს“.
მიენდე უფალს, გამხნევდი და გაიმაგრე გული!.
ბევრი ცრემლი დაიწერა ჩემი ცხოვრების ფურცლებზე, მაგრამ ჩემს გულს ნაპატიები აქვს მიტოვება. რომ არა განსაცდელები და უფლის მამობა, არც კი ვიცი, ვინ ვიქნებოდი. მადლობელი ვარ ამ მიტოვებისაც.
ყოველთვის მამხნევებდა წმინდა წერილიდან ეს მუხლი:
განა დაივიწყებს ქალი თავის ძუძუთა ბავშვს და არ შეიბრალებს ძეს თავისი მუცლისას? იმათაც რომ დაივიწყონ, მე არ დაგივიწყებ შენ!.
თუ შენგან დამოუკიდებლად მოხდა შენს ცხოვრებაში რაღაცები, შენ არ აგირჩევია და არ გინდოდა, მაგრამ ასე მოხდა, გახსოვდეს, რომ ამას აქვს მიზეზი და მიზანი. უფალი მოგყვება ყოველი ფეხის ნაბიჯზე და გჯეროდეს, მას აქვს ჩანაფიქრი შენს ცხოვრებაზე. მთავარია, როგორ რეაგირებ მომხდარზე და როგორია შენი არჩევანი!
ნუ იაზროვნებ, როგორც მსხვერპლი, რწმენით გაიმარჯვე არასასურველ გარემოებებზე!
ხშირად ჰკითხე საკუთარ თავს – რა კვალს ტოვებ ცხოვრების ფურცლებზე?
და გახსოვდეს: უფალია შენი ცხოვრების საიმედო ყდა!
