დეკემბერი იდგა, შობა ახლოვდებოდა, საშობაო ანგელოზებით მორთული ქალაქი ღამით მზესავით ანათებდა, მაგრამ არ ათბობდა. იწვა იგი ქუჩაში, ცივი მეტალის ურიკაზე, რომლითაც დღისით ბაზრობაზე ტვირთი გადაჰქონდა და არაფრისმთქმელი თვალებით უყურებდა საშობაო დეკორაციებს საკუთარ თავს ზემოთ, რომელიც ალბათ იმდენი ფული დაჯდა, ერთად არც ექნებოდა ნანახი… სციოდა და ალბათ უფრო სტკიოდა მიუსაფრობა… ვერ ათბობდა ღამით მზესავით აბრდღვიალებული ქალაქი.
თვალები დახუჭა… ხედავდა პატარა ბიჭს, სოფლის მწვანე ველებზე რომ დასდევდა ქარს ფრანის გასაშვებად და სადამდეც შეეძლო, გონებით მიჰყვებოდა ბავშვობის აჩრდილებს: მდინარეში ცურავდა თევზივით, დარბოდა მწვანე ჭალებში, იცინოდა, ოჯახი ჰყავდა და ბედნიერი იყო… ჰო, ალბათ, ბედნიერებას ადამიანები ქმნიან ჩვენ გარშემო; თავისი სიყვარულით და მზრუნველობით ქსოვენ სითბოს, რომელიც გაყინვისგან გვიცავს ცხოვრების გრძელ, ცივ და უმთვარო ღამეებში… იგრძნო, როგორ დაეღალა გული და ხელი გაუშვა მოცინარ ბიჭუნას, ხელჩაკიდებული რომ მიჰყავდა მორიგ მოგონებასთან, აღარ შეეძლო და აღარც უნდოდა გაგრძელება…
ღია თვალებში მის თავს ზემოთ გამოკიდებული საშობაო განათება ჩარჩა, როგორც ერთი ადამიანის არგადარჩენილი სიცოცხლის მოწმე და დასტური.
დილით იპოვეს. იყო დუმილი მრავლისმთქმელი, უთქმელი დანაშაულის გრძნობა და რეიტინგისთვის დაწერილი ახალი ამბები. შობა თენდებოდა… ლოცვებით გამთბარ ეკლესიებში ქრისტიანები ქრისტეშობას ზეიმობდნენ… უსახლკაროს კი უკვე ჰქონდა სახლი ზეცაში. შობა თენდებოდა…
მათეს სახარება, თავი 25-ე:
„მაშინ ეტყვის მეფე მარჯვნივ მდგომთ: ‘მოდით, მამაჩემის მიერ კურთხეულნო, დაიმკვიდრეთ წუთისოფლის დასაბამიდან თქვენთვის გამზადებული სამეფო. ვინაიდან მშიოდა და საჭმელი მომეცით; მწყუროდა და მასვით; უცხო ვიყავი და მიმიღეთ; შიშველი ვიყავი და შემმოსეთ; სნეული ვიყავი და მიპატრონეთ; საპყრობილეში ვიყავი და მომაკითხეთ.’ მაშინ ეტყვიან მას მართლები პასუხად: ‘უფალო, როდის გიხილეთ შენ მშიერი და დაგაპურეთ? ან მწყურვალი და გასვით? როდის გიხილეთ უცხო და მიგიღეთ? ან შიშველი და შეგმოსეთ? როდის გიხილეთ სნეული, ან საპყრობილეში მყოფი და მოგაკითხეთ?’ მეფე მიუგებს მათ პასუხად: ‘ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: რაც ერთს ამ ჩემს უმცირეს ძმათაგანს გაუკეთეთ, მე გამიკეთეთ.’“
