ოთხი დღეა, მხოლოდ საქართველოზე ვფიქრობ…
აქციები, მიტინგები, მსვლელობანი… დათხრილი თვალები… დასახიჩრებული სხეულები… მოწამლული ადამიანები…
იგივე მეორდება, არაფერი იცვლება…
„9 აპრილი“…
საითკენ მივდივართ?! ვინაა ჩვენი წინამძღოლი?!
არ გვინდა არსებული, ძველსაც ცხვირს ვუბზუებთ…
არც ერთ ძალას კვერს არ ვუკრავთ.
არც ომი გვინდა ვინმესთან, მხოლოდ – მშვიდობა…
დავიღალეთ, დამძიმდა ჩვენი სამშობლო…
გაიძახიან: „უპატრონოდ არიან ეს ახალგაზრდები“; „თავი უნდა ამ ყველაფერს!“; „ახალი ძალა!“
ბევრი რამ დავწერე, ბევრმაც გაიზიარეთ.
თუმცა ახლა რასაც ვწერ, იქნებ არც მოგეწონოთ, მაგრამ…
სულ რაღაც ერთი წუთით ჩავფიქრდი და მივხვდი, რომ იმაზე მეტი გვჭირდება, ვიდრე ჩვენ ვცდილობთ…
ჩვენი ქვეყნის ბუმბერაზების აზრებიც მოვისმინეთ, მაგრამ მაინც არ კმარა!
უფრო მეტნი შევიკრიბეთ, მეტი ძალა გამოჩნდა, მაგრამ რაღაც მეტი გვჭირდება!
გამოგვრჩა ყველაზე დიდი, რომელიც ამბობს: „შეჩერდით და გაიგეთ, რომ მე ვარ ღმერთი!“
„ავმაღლდები ერებს შორის!“
შევჩერდეთ, ერთი წუთით დავფიქრდეთ…
გავიგოთ, ვის უნდა მივმართოთ!
იცით, საოცარი რა არის? წმინდა წერილში წერია, რომ „ღმერთი განავრცობს ერებს და წარუძღვება მათ.“
ხომ ყველა ძალა მოვსინჯეთ? ხომ არ გვყავს წინამძღოლი და არც პატრონი? დაე, ღმერთი იყოს ჩვენი წინამძღოლი! როგორ?
გავიგოთ, რომ თავისუფლება, ძლიერება, მშვიდობა და შველა ღმერთისაა.
განა ეს ხელისუფლების მოშლას ნიშნავს? არა!
განა ეს მთავრობის არარსებობას ნიშნავს? არა!
განა ეს დანებებას და დალოდებას ნიშნავს? არა და არა!
მხოლოდ: ჩვენს გულებში ღმერთს დავუთმოთ ადგილი
და კვლავ, შევძახოთ ჩვენი უკვდავი შეძახილით:
„ღმერთი არს ჩვენთან!“
მისწერე ავტორს ფეისბუკზე