უკვე ნოემბრის სუსხიან დილას, სამარშრუტო ტაქსის დაორთქლილი მინიდან ბუნდოვნად ვხედავ წარწერას: „ჩვენთან იყიდება ბედნიერება.“ გამეღიმა… და მართლაც, აი, ასე რომ შემეძლოს და შოკოლადის ფილასავით მაღაზიაში ვიყიდო ბედნიერება, სამარშრუტო ტაქსიში ყველას გავუმასპინძლდებოდი ბუზღუნა მძღოლის ჩათვლით, რომელსაც არ მოსწონს, როდესაც ავტომობილის გაჩერებას სთხოვენ… ხშირად მიფიქრია, რა არის ბედნიერება და პასუხის ძიებაში იმდენ ფიქრს მივდებ-მოვდებივარ, გადამვიწყებია საბოლოოდ.
გაჩერებაზე ჩამოვდივარ, მესმის ჩვეული „ბათუმი-ქობულეთი გავდივართ“ და ვხვდები, რომ ყველაფერი ჩვეულ კალაპოტში მიედინება, ვხედავ ნაცნობ სახეებს და კიბეებს ჩქარი ნაბიჯით მივუყვები. და მაინც, რა არის ბედნიერება? ვფიქრობ და ორი წლის განმავლობაში პირველად ვუღიმი კაცს, რომელიც მიწისქვეშა გადასასვლელში ჩვენს მუსიკალურ განწყობაზე ზრუნავს. ისიც მიღიმის და საპასუხოდ კარგ დღეს მისურვებს. თავს კარგად ვგრძნობ. პოზიტივი გადამდებია…
რა არის ბედნიერება? ვფიქრობ ისევ და ამჯერად ჩაიდანი მაწყვეტინებს, მხიარული სტვენით მამცნობს, რომ წყალი მზადაა სურნელოვანი ჩაისთვის. ცხელ ჭიქაზე ხელებს ვითბობ და შემოსულ წერილებს ვპასუხობ… ადამიანები ისტორიებით, კითხვებით, პრობლემებით და ადამიანი, რომელიც გვესალმება. „ჩვენ მალე გიპასუხებთ.“ – პასუხობს ავტომოპასუხე და სწრაფადვე მოდის პასუხი: „უბრალოდ მოსალმება მინდოდა.“ კარგ ხასიათზე დავდექი. ზოგჯერ უბრალოდ ერთი გაღიმება, უბრალოდ ერთი სალამი, ერთი მოკითხვა რამდენს ნიშნავს, რამდენს…
ბედნიერებაზე „ჩაციკლული“ სამყარო გამუდმებით საკუთარ „რეცეპტებს“ გვთავზობს, ჰოროსკოპიდან დაწყებული, შუადღისა თუ ღამის ყვითელი შოუებით დამთავრებული და მაინც, რა არის ბედნიერება, ასე რომ გვაწუხებს, ასე რომ გვაღელვებს… ვართ კი ბედნიერნი მაშინ, როდესაც ყველა ჩვენი საჭიროება დაკმაყოფილებულია? ვართ კი ბედნიერნი მაშინ, როდესაც ერთი შეხედვით ყველაფერი კარგადაა ჩვენ გარშემო? ბედნიერება ყველაფერშია გარშემო, უფალმა ჩვენთვის შექმნა ყოველივე… იქნებ ჩვენ დავკარგეთ სიცოცხლით ტკბობის უნარი? იქნებ ჩვენ გავაიგივეთ ბედნიერება მატერიალურ საგნებთან?
ჩემთვის რა არის ბედნიერება? ვფიქრობ ისევ და ფანჯრიდან მტრედს ჩუმად ვუთვალთვალებ, რომელის მოღერებულ კისერზეც საოცარი ფერები ერწყმიან ერთმანეთს…
ბედნიერებაა ხედავდე იმას, თუ რამდენი მიზეზი გაქვს ბედნიერებისთვის. ბედნიერებაა, როცა თენდება… კიდევ ერთხელ… ბედნიერებაა, როდესაც მძინარე შვილებს ეფერები და სამსახურში მათი თბილი სურნელი მიგყვება… ბედნიერებაა, როდესაც საღამოობით მთელი ოჯახი ერათად იკრიბება სახლში… ბედნიერებაა ჭიქა ყავა დილის გარიჟრაჟზე და ფანჯრიდან დანახული ალიონი… ბედნიერებაა აცნობიერებდე, რომ განსაკუთრებული შეგქმნა ღმერთმა… ბედნიერებაა მადლიერი გული… ბედნიერებაა განსაცდელიც, რომელიც საშუალებას გაძლევს, დაინახო საკუთარი თავი…
და ვხვდები, არ მჭირდება „შოკოლადის ფილასავით“ ნაყიდი ბედნიერება, მე შემიძლია ის ისედაც გავუნაწილო გარშემომყოფთ, არანაირი განსაკუთრებული რეცეპტი, უბრალოდ არ დაგავიწყდეთ ღიმილი და სიყვარული გემოვნებით…
„მარადის იხარეთ უფალში და კიდევ ვიტყვი: იხარეთ!”
