ჯერ კიდევ თებერვლის შუა რიცხვებში, სუსხიან დღეს, სამსახურისკენ მიმავალ გზაზე ვარდისფრად აყვავებული ხე დავინახე. გავიფიქრე, ნაადრევად შემოსილა-მეთქი, რადგან თვალწინ დამიდგა ბობოქარი მარტის გაუგებარი ხასიათი. ვიცოდი, არცერთ ყვავილს რომ არ შეარჩენდა, თუმცა, სულში გაზაფხულჩაღვრილმა განვაგრძე გზა… მერე და მერე კიდევ ბევრი ხე შემხვდა თეთრად და ვარდისფრად აფეთქებული კვირტებით მოსილი, ჰაერში გაზაფხულის სუნს რომ აფრქვევდნენ და გულში სიცოცხლის წყურვილს აღვიძებდნენ.
და, აი, უკვე გაზაფხული დადგა. ვიცი, ბევრ მათგანს არ შერჩება კვირტები, მათ ყვავილებს მარტის ქარი ნაცრისფერ ქუჩებში მიმოფანტავს და ახალი სიცოცხლის დასაწყისს მათი „სიკვდილით“ ამცნობს ქუჩაში მოსეირნე ადამიანებს.
უკვე გაზაფხული დადგა, სწორედ ის გაზაფხული, ნაადრევად აყვავებულმა ხეებმა და მოფრენილმა მერცხლებმა რომ მოიყვანეს…
ამბობენ, ერთი მერცხლის ჭიკჭიკს გაზაფხული არ მოუყვანიაო, მაგრამ ვინ იცის?!.. სიცოცხლის წყურვილს კი უღვიძებს ზამთრის ღრმა ძილით მოსილ დამზრალ მიწას.და როგორც გაზაფხული დადგა, სწორედ ასე, გარდაუვალად სძლევს მშვიდობა ომს და კეთილი – ბოროტს, რადგან ასე ყოფილა ოდითგანვე, აწ და მარადის! ❤
