ცხოვრებაგამოვლილი, ბრძენი მამისა და იმ ახალგაზრდა შვილის დიალოგი, რომელიც თვალებში შესციცინებს მოღიმარ დამრიგებელს, რადგან სწყურია ფასეული რჩევების მიღება.
მამა: პატარა მეგობარო, კითხვა მაქვს შენთან.
შვილი: გისმენ დიდი ინტერესით!
მამა: რას შევადაროთ კაცი ღმერთის გარეშე?
შვილი: ო! რთული ამბავია.
მამა: მაშინ მოდი, მის შინაგანზე ვისაუბროთ. როგორ ფიქრობ, რას შეიძლება ჰგავდეს?
შვილი: ესეც რთულია, მამა!
მამა: და თუკი მაინც შეეცდები ახსნას? საკუთარი სიტყვებით…
შვილი: თუკი მაინც შევეცდები და თან საკუთარი სიტყვებით, მაშინ იმდენად ცარიელი, არაფრის მომცემი და უფასური იქნება, რომ სანანებელი გაგვიხდება მასზე დახარჯული დრო.
მამა: ჰო…
შვილი: და შენ? შენ როგორ შეაფასებდი, საინტერესოა.
მამა: უსახური, უდაბური.
შვილი: ჰმ!
მამა: უფსკრული… და თან როგორი?! ბნელი. ბნელი, ღვთის სულისგან მოშორებით, გვერდის აქცევით, თუმცა მომსწრე მაინც სადღაც შორს, წყლის პირზე უფლის სულის მოძრაობისა.
შვილი: ეს როგორ? თუ უფლის სულის მოძრაობის მომსწრეა იგი, როგორღა არის უსახურ-უდაბური? თუნდაც მოშორებით იყოს! ნუთუ უფლის სულის არსებობა მის გარშემო თავისთავად არ ცვლის მის მდგომარეობას?
ავირიე, ქაოსია! ვერ ვხვდები…
მამა: ასეა, ჩემო კარგო. „დასაწყისში შექმნა ღმერთმა ცა და მიწა. და მიწა იყო უსახურ-უდაბური, და იყო ბნელი უფსკრულის პირზე. და სული ღვთისა იძვროდა წყლის პირზე.“
შეგქმნა ღმერთმა შენც, ადამიანი და მისგან განშორებულს შინაგანი დასაწყისიდანვე უსახური და უდაბური გქონდა; აზროვნება ‒ როგორც უფსკრული ბნელი. იზრდებოდი, გადიოდა წლები და უფრო შავდებოდა შენი პიროვნება, კაცი. ითესებოდა სიბინძურე, იზრდებოდა და ნაყოფსაც იძლეოდა. და გრძელდებოდა მანამ, სანამ არ შეამჩნიე „წყლის პირზე მოძრავი უფლის სული“. ის ხომ სულ შენ გარშემო იყო, სულ არსებობდა, სულ მოძრაობდა?! ის ხომ არ ნებდებოდა! არ წყვეტდა მოქმედებას, არ იმალებოდა… ის ხომ გელოდებოდა!.. ელოდებოდა შენს გამოძახილს, რომ თავად აგერჩია ნათელი, რათა ყოფილიყო ნათელი და გაყოფილიყო იგი ბნელისგან; რათა დარქმეოდა საკუთარი სახელი ყველაფერს: ბნელს ბნელი, ნათელს კი ნათელი. მისი სურვილი იყო, რომ გეთესა და მოგემკა ნაყოფი; შენს გონებაში ყოფილიყო მნათობი ღამის ბნელ პერიოდში ‒ რთულ სიტუაციებში, თუმცა არც ნათელი დღეები დაუვიწყებია… მათთვისაც გიძღვნა საჩუქარი „უფრო მოზრდილი მნათობი“.
ნუ გიკვირს, აგიხსნი ახლავე: უფრო მარტივია ‒ შეცდე მაშინ, როდესაც შენს ცხოვრებაში დღეა, ვიდრე ღამე. უფრო დიდია ცდუნება, რომ განიდიდო საკუთარი თავი, გადაუხვიო გზას და ადამიანური „სიბრძნით“ მარტომ მართო მომავალი დღეები; გგონია, რომ უფრო ნაკლებად გჭირდება ღმერთი (ნათელი) ამ დროს, იმიტომ, რომ ყველაფერი რიგზეა, მაგრამ ცდები. ამიტომაც დააყენა ღმერთმა დღის გამნათებლად „უფრო დიდი მნათობი“. ღამით არ გვჭირდება იგივენაირი; ღამით დაშინებულებს შედარებით პატარა მნათობი კი არა, მბჟუტავი სანთელიც კი ხსნად გვევლინება და თავს ვუხრით, ოღონდაც გზა გვაპოვნინა და მშვიდ კერაში დაცულად მიგვიყვანა…
ჰო, ასეა! ეს გაყრის ბნელსა და ნათელს ერთმანეთისგან.
შვილი: დიახ, ახლა ცხადია!
მამა: და აქ არ მთავრდება ყველაფერი.
დავალება გაქვს მოცემული ‒ ნაყოფიერება, გამრავლება, ქვეყნის ავსება, დაუფლება და ბატონობა ზღვის თევზებზე, ციურ ფრინველებსა და ყოველ ცხოველზეც, რომელიც კი მიწაზე დაცოცავს.
შვილი: და ეს დავალებაა? დავალება თუ სიკეთე? დავალება თუ ძალაუფლება? დავალება თუ კურთხევა?!
მამა: კი, შვილო, სიკეთეა ყოვლადძლიერი ღმერთისგან, რომელიც არ წყვეტდა მოძრაობას, ვიდრე არ იპოვიდი მას და არც შეწყვეტს ძიებას, სანამ იმ ერთს, გზააბნეულს, დაკარგულსა და მიტოვებულს სიბნელეში არ იპოვის, რათა თქვას: „იყოს ნათელი“ და იქმნეს ნათელი!..
