წმინდა წერილი არაერთხელ საუბრობს ჩვენ მიერ სხვების განსჯაზე. მაგალითად, მათეს სახარების მეშვიდე თავი შემდეგი სიტყვებით იწყება: „ნუ განიკითხავთ, რათა არ განიკითხოთ“. გულში ხშირად გამიფიქრებია: მე ხომ სხვებს არ განვსჯი, უმეტესად სულ სხვა ადამიანები არიან ჩემი განსჯით დაკავებულნი-მეთქი. ვფიქრობდი, რომ ამ მხრივ წუნი არ მქონდა და განვაგრძობდი ცხოვრებას ჩვეულებრივ.
ერთხელ ჩემი მეგობარი შემხვდა. საუბრისას გამიმხილა, რომ ცუდად მოიქცა და სხვა მეგობარს გული ატკინა: მოატყუა და იმედი გაუცრუა. მაშინვე დავამშვიდე, მთავარია, მომავალში ასე აღარ მოიქცე-მეთქი, გულში კი გავიფიქრე: გარეთ თავს აჩვენებს, რომ ასეთი კარგი ადამიანია, არადა ჯერ კიდევ თურმე ასეთი შეცდომები მოსდის. არაერთხელ მოუყოლია ასეთი ისტორიები ჩემს მეგობარს, რომ შეცდა, რომ სხვადასხვა ადამიანური ნაკლი აქვს… მე ყოველთვის ვუსმენდი, მაგრამ გულში განვსჯიდი ხოლმე. არ ვაფასებდი მის გულწრფელობას. ის მე მიყვებოდა თავის შეცდომებზე, რადგან მენდობოდა. გულს ღვრიდა ჩემთან, მე კიდევ გულში განვიკითხავდი მას. მართალია, სხვებისთვის არ მომიყოლია მის შეცდომებზე, მაგრამ ჩემს გულში განსჯაც უკვე განსჯა იყო მის მიმართ. უფრო მეტიც, ერთხელ ისიც კი გავიფიქრე – მე ასე ცუდად არ მოვიქცეოდი-მეთქი.
ამ ამბიდან გავიდა დაახლოებით ერთი კვირა და ზუსტად ისე მოვიქეცი, როგორც ჩემ მიერ განსჯილი მეგობარი. მეც მოვატყუე და იმედი გავუცრუე სხვა მეგობარს. ყველაფერი დაემთხვა: რასაც ეს პიროვნება მომიყვა, მეც ზუსტად იგივე ჩავიდინე. ცოტა ხანში გავაანალიზე ეს ყველაფერი და როცა მივხვდი, რა გავაკეთე, გამახსენდა ბიბლიიდან სწორედ ეს სიტყვები:
ან როგორ ეუბნები შენს ძმას – მიმიშვი, თვალიდან ბეწვი ამოგიღოო, და აჰა, შენს თვალში კი დირეა!.
მაშინ მივხვდი, რომ სხვათა განმსჯელი მე თვითონ იმავეს ვაკეთებდი. მივხვდი, რომ ასეთი საქციელი არ შემეფერებოდა და რომ სხვათა განსჯა იგივე ცოდვაა.
ყოველ ჯერზე, როდესაც აზრი მომდის, რომ სხვა ადამიანები განვსაჯო, სულ ეს შემთხვევა მახსენდება. ხანდახან გვიწევს მწარე გაკვეთილების მიღება, რათა ჩვენში სულიერი მანკიერებები აღმოვაჩინოთ. მანკიერებებს ვერ შევებრძოლებით, თუ ჯერ არ აღმოვაჩინეთ ისინი. და როდესაც აღმოვაჩენთ, ბრძოლას უნდა ვიწყებდეთ ჩვენივე სულების სასიკეთოდ. ღვთის თვალში ყველა ცოდვა ცოდვაა. სხვათა განსჯა ის ცოდვაა, რომელიც ადამიანს არასდროს მოუტანს სიკეთეს. ხშირად ყველაზე რთული სწორედ დამოკიდებულებებთან ბრძოლაა. როდესაც სხვას განსჯი, ეს ავტომატურად ნიშნავს, რომ სხვებზე უკეთესი გგონია თავი; როდესაც სხვებზე უკეთესი გგონია თავი, ეს ნიშნავს, რომ სიამაყე შემოპარულა შენს გულში. სიამაყე კი მრავალი ცოდვის სათავე ხდება. თუ უფალი შენს ცხოვრებაში უშვებს ასეთ შემთხვევებს, იცოდე, რომ მისი მიზანი შენი მხილება და გამოსწორებაა. საკითხავი ისაა, შენ თუ გამოეხმაურები უფლის მხილებას, თუ მოისმენ და დაემორჩილები მას.
რადგან როგორც თქვენ განიკითხავთ, იმგვარადვე განიკითხებით, და რომელი საწყაოთიც მიუწყავთ, იმავეთი მოგეწყვებათ.
