„ისურვებს უფალი თავის მოშიშებს, თავისი წყალობის მოიმედეებს.“ (ფსალ. 146:11).
„ისურვებს“ – ანუ, სასურველია უფლისთვის ეს პიროვნება.
„ღვთისმოშიში“ – ეს ის ადამიანია, რომელიც აცნობიერებს, თუ ვის ემსახურება – მოსიყვარულე და წმინდა უფალს. ეს ის პიროვნებაა, რომელიც მას პატივს მიაგებს; უყვარს უფალი და მისი სიტყვის მორჩილია; ის, ვინც გაურბის ცოდვას და მუდამ ფხიზლობს, რათა არ შესცოდოს!
ბიბლიაში იობზე დაწერილია, რომ ღვთისმოშიში პიროვნება იყო, და ამას თავად უფალი ამბობს. იობს უფლის სიმართლეში ეჭვი არასოდეს შეუტანია; არასოდეს შეუწყვეტია მისი ერთგულება ყველა იმ გასაჭირის მიუხედავად, რაც გადაიტანა და ვხედავთ, საბოლოოდ, თუ რამდენად განადიდა უფალმა იგი!
მეფე დავითი ღვთისმოშიში პიროვნება იყო. ის სცოდავდა, თუმცა ამ ცოდვაში არ რჩებოდა, არამედ ესწრაფოდა მონანიებას და საყვარელი უფლისგან მხილებას ყოველთვის თავმდაბლობით იღებდა; რის გამოც დავითი უფლისთვის მოსაწონი კაცი გახდა!
„მისი წყალობის მოიმედე“ – ადამიანი, რომელიც აცნობიერებს, რომ უფალზე დაიმედებული არ შერცხვება! ის, ვინც მთელი არსებით და ხანდახან ბრმადაც კი ენდობა უფალს. ის, ვინც გარემოებებს კი არა, უფალს შეჰყურებს. 22-ე ფსალმუნში დავითი ამბობს: „უფალი ჩემი მწყემსია, არაფერი არ მომაკლდება! … სიკვდილის აჩრდილთა ველზეც რომ ვიარო, ბოროტების არ შემეშინდება, რადგან შენა ხარ ჩემთან.“ დავითი იცნობდა უფალს, რომელიც კეთილი მწყემსია (იოანეს სახარება 10:11). მან იცოდა, რომ არაფერი მოაკლდებოდა, რადგან უფალი იყო მისი მწყემსი; არ აშინებდა ბოროტი, არც გაჭირვება ან განსაცდელი, ვინაიდან იცოდა: უფალი, რომელსაც ემსახურებოდა, არასოდეს მიატოვებდა მას და იმედებს არ გაუცრუებდა!
„აჰა, თვალი უფლისა მის მოშიშებზეა – ვისაც მისი წყალობის იმედი აქვს; რათა იხსნას ისინი სიკვდილისგან და ასაზრდოოს შიმშილის ჟამს.“ (ფსალ. 32:18-19).
მისი თვალები შენკენაა მოპყრობილი, ღვთის მოშიშო და მისი წყალობის მოიმედე ადამიანო! მის ყურები ისმენს შენს ლოცვას, არ დანებდე!..
