ყველაზე მეტად უარგუმენტო პატიების მჯერა, როცა იცი, რომ მოდავე არც ისე მართალია, მაგრამ არგუმენტის გარეშე აპატიებ, რადგან პიროვნება გიყვარს შეცდომაზე მეტად.
დღეს მიტევების დღე არისო… ჩემი აზრით კი, დღე არაფერ შუაშია − ყოველდღე გვჭირდება, რომ მივუტევოთ და მოგვიტევონ.
ერთხელ იესოსთან მისი მოწაფე, პეტრე, მივიდა და ჰკითხა, თუ რამდენჯერ უნდა ეპატიებინა სხვისთვის. მათ შორის საუბარი საინტერესოდ წარიმართა.
პეტრეს და იესოს საუბარი, დაახლოებით, ასეთი იყო: რამდენჯერ უნდა მივცეთ ადამიანებს შანსი? რამდენი იმედგაცრუება უნდა ავიტანოთ? ბოლოს და ბოლოს, რამდენჯერ უნდა ვაპატიოთ ადამიანებს? ერთხელ? არა! ორჯერ? არა! აბა, რამდენჯერ?
არა ორჯერ, არამედ დღეში სამოცდაათგზის შვიდჯერ. იცით, ეს რამდენია? 490! თუკი ეცდებით, ვინმეს დღეში 490-ჯერ მიუტევოთ, ის ადამიანი თქვენ წინაშე უნდა ცდებოდეს წუთში ერთხელ მაინც. წარმოგიდგენიათ? შეუძლებელია, ამდენჯერ ვინმემ დააშავოს. ჰოდა, ამდენადვე შეუძლებელია, ადამიანს ვერ ვაპატიოთ, თუკი ნამდვილად მოვინდომებთ ამას.
უბრალოდ ეს არგუმენტების გარეშე უნდა გავაკეთოთ! სიყვარულით, ანგარების გარეშე, სრული გააზრებით და არა ემოციური განწყობით.
რა მნიშვნელობა აქვს, ვინ არის მართალი, როდესაც მნიშვნელოვანი ურთიერთობაა?
რა მნიშვნელობა აქვს, როგორ ხასიათზე ვართ და რა არგუმენტები გვაქვს, როცა ჩვენი მეგობარი, მამა, დედა, შვილი ან უბრალოდ, ახლობელი საჭიროებს მიტევებას და ამით შეგვიძლია, ისინი ტვირთისგან გავათავისუფლოთ?
პატიება ნამდვილად არ არის ადვილი, ჩვენი ტკივილი ხომ რეალურია?..
დიდი ფასია გადასახდელი, რომ ადამიანს ისე მიუტევო, როგორც ჩვენ მოგვეტევა, მაგრამ თავად უფალმაც ხომ დიდი ფასი და მსხვერპლი გაიღო და ისე გვაპატია.
უფალს შეუძლია, თანაგვიგრძნოს ჩვენს ტკივილებში და თავისი მადლითა და ძალით შეუძლებელი შეგვაძლებინოს – პატიების უნარი მოგვცეს.
ბოლოს კი არ დაგავიწყდეთ: „როგორც ჩვენ მივუტევებთ, ისევე მოგვეტევება“.
ამიტომ: მიუტევე არგუმენტის გარეშე და გიყვარდეს არგუმენტის გარეშე.
