სიცივისგან გაყინულმა, ჩვეულებისამებრ, ცარიელ, მდუმარე ოთახში გავახილე თვალები. ჯერ კიდევ ძილისგან გაბრუებულმა, გაყინული ფეხები იატაკს შევახე. უცებ ამოვიოხრე, წარბები შევჭმუხნე და უკმაყოფილომ დავხედე იატაკს. ჩემი გალურჯებული ფეხის ტერფიდან წვეთ-წვეთად მოდიოდა ელვარე სისხლის წვეთები და მათი დაცემის ხმას მდუმარე კედლები გამაყრუებელ ექოდ გამოსცემდა. შუშის ნამსხვრევები სისხლით მთლად შეღებილიყო. ფეხის ტკივილი მაწუხებდა, მაგრამ ვერ გაბატონდა. სიჩუმე დავარღვიე და გვარიანდ შელახული ხის კარის სახელურს ფრთხილად შევეხე. ზღურბლს გადავცდი და უჩვეულო თავისუფლება ვიგრძენი. ზამთრის ცივ და გარინდებულ დილას აქამდე ასე არასდროს მოვუნუსხივარ.
გული სიხარულით ამივსო იმის ხილვამ, რომ უკიდეგანო ცის კამარა მთლად გადათეთრებულიყო, იქიდან წამოსული თოვლის ნაზი ფიფქები კი მორცხვად ეცემოდა ჩემს გაფითრებულ კანს. ფიფქები მალევე ქრებოდა, მათ ადგილას მხოლოდ წყლის პატარა წვეთები რჩებოდა, რომლებიც ცრემლებივით ასველებდა ნატანჯ ღაწვებს.
აქამდე არ განმიცდია ასეთი საუცხოო შვება, როგორც მაშინ. თვალები დავხუჭე და ხელებგაშლილმა სიამოვნებით გავიარე თოვლზე. ვიღიმოდი, სიცივის შეგრძნება სრულად დამეკარგა და არც ის მაღელვებდა, რომ თოვლის ფიფქები მასველებდა.
სინამდვილეში, რწმენის გარეშე დარჩენილი ადამიანი ფიზიკურად თუ არა, სულიერად არის ცარიელ და მდუმარე ოთახში ჩაკეტილი. მისი გული კი დაჭრილია.
დაჭრილ გულს კი ვერავინ და ვერაფერი განკურნავს, გარდა იესოსი. მისი სისხლი ხომ იმისთვის დაიღვარა გოლგოთაზე, რომ ჩვენ მიგვეღო ხსნა და განკურნება.
სინათლის გარეშე ჩაკეტილი სული ავადდება და, ადრე თუ გვიან, დაიღუპება. ის ვერ გასცდება ოთახის ზღურბლს და ვერ გაინავარდებს. ვერ შეიგრძნობს თავისუფლების სურნელს. რწმენით სავსეს კი ამქვეყნიური სნეულება ვერაფერს დააკლებს.
ღმერთს მინდობილი, რწმენით მებრძოლი ადამიანი თოვლის ფიფქივით სუფთა და თავისუფალია.
ის ღრუბლებში გაჭრილი ფრინველია, რომელსაც რწმენით და ლოცვით მიღებული ფრთები ძალიან შორს, ჰორიზონტს მიღმა მიაქროლებს.
