„ალბათ, ასე იყო საჭირო“ – რამდენჯერ მითქვამს და ამით რაღაც გამართლებას ყოველთვის ვუძებნიდი ხოლმე მომხდარს.
მოდიოდა ქარიშხალი, მტკიოდა და ვამბობდი: „უფალო, რატომ?! მე არ ამირჩევია ეს.“
და მერე, როგორც გაავებული ტალღა ჩაესვენება ხოლმე სიმშვიდის სასთუმალში, ყველაფერი უბრუნდებოდა თავის ადგილს.
ჩადგებოდა ქარი, შეშრებოდა თვალზე ცრემლი და „ალბათ, ასე იყო საჭირო“ – პასუხად მქონდა ისევ.
არასდროს მიფიქრია, უფალო, რომ ამით მასწავლიდი ქარიშხალზე დგომას, ქარიშხალზე სიარულს.
როგორ მოდიოდა პეტრე შენკენ?.. მაგრამ მოშორდა თუ არა მისი მზერა შენსას, შიშიც შეიგრძნო და ჩაძირვა დაიწყო.
შენკენაა ჩემი მზერა!
არავინ ვარ, უფალო, შენ გარეშე, ცარიელი ჭურჭელი ვარ; ამავსე შენით, რომ გამოვიწრთო, როგორც ოქრო და მოვიდე შენთან ქარიშხალგამოვლილი და ტალღებგადავლილი.
მოვიდე და დავისვენო, რადგან შენშია სისავსე და ვერ მისწვდება ჩემი ფიქრი შენს ჩანაფიქრს.
უფალო, ცრემლებმორეული მუხლებზე ვდგავარ და ვლოცულობ;
გააქრე ყველა შიში ჩემგან, მაგრამ, იქნებ, აღარც გჯერა ჩემი;
იქნებ, უარს ამბობ ჩემზე?
როგორ მოვიქცე, ღმერთო, რომ ვიყო მსახური, რომელსაც დაუძახებ და მოვა, დაავალებ და შეასრულებს?
და მოდის ხმა პასუხად: „მოიქეცი ისე, რომ შენზე დავამყარო იმედი.“
მინდა, უფალო, ჩემზე დაამყარო იმედი;
დამიძახო და მოვიდე;
დამავალო და შევასრულო, რადგან წმინდა წერილში შენ ამბობ: „საკუთარი ძალით ვერ იმარჯვებს კაცი.“ (1-ლი მეფეთა 2:9).
არც დავითის გამარჯვება იყო თავისი ძალით და არც ერთი ჩემი ქარიშხალი არ ჩამდგარა ჩემით.
როგორც ბავშვს, ისე მომყვებოდი უკან და აზვირთებულ ტალღებზე ამადგმევინე ფეხი.
ამიტომ, უსასრულოდ ვიტყვი, უფალო:
სანაგვიდან ამამაღლე უპოვარი;
მტვრიდან წამომაყენე გლახაკი;
სიმაგრე ხარ ჩემი!
და, ალბათ კი არა, დიახ! ასე იყო საჭირო!
და ვიცი, რომ რაც არ ამირჩევია მე, მოწოდებაა შენგან.
