არსებობს პარადოქსები ქრისტიანობაში, პარადოქსები, რომლებიც მოქმედებს…
სწორედ ესაა ის, რაც უკვირს მთელ კაცობრიობას, სწორედ ეს „ალოგიკურობა“ აბნევს მის მოწინააღმდეგეთ.
ზუსტად ის, რაც სხვათათვის სასაცილოა, ხშირად მათი დადუმების მიზეზი ხდება, რადგან ის მოქმედია.
რაც უფრო მეტს გასცემ, მით უფრო მეტს მიიღებ; რაც უფრო მეტი ცრემლითა და ტკივილით თესავ, მით უფრო მეტს მოიმკი; რაც უფრო დაიმდაბლებ თავს, მით უფრო მეტად ამაღლდები; როცა დაზარალებულად დარჩენას ამჯობინებ რწმენის გამო, უფრო მეტად მოგებული აღმოჩნდები, ვიდრე გეგონა…
გარეშენი აღთქმის მხოლოდ ერთ მხარეს ხედავენ და ხშირად მათ თვალში სასაცილონიც კი ვჩანვართ, მაგრამ ქრისტიანმა იცის, ვინ დგას აღთქმის მეორე მხარეს…
ქრისტიანობა არ არის მოქცეული კანონზომიერების ჩარჩოებში, ის თავადაა ყველაზე დიდი კანონზომიერება სამყაროში. მას სხვა საზომი და ანგარიში აქვს, ამიტომაც არის ორი ლეპტა ას დინარზე მეტი; ამიტომაც უწოდა უფლის ანგელოზმა მშიშარა გედეონს მამაცი მეომარი; ამიტომაც იქნება ზოგიერთი პირველი − უკანასკნელი და პირიქით. ქრისტიანობა ის რელიგიაა, რომელიც რიტუალებსა და მკაცრ დოგმებში არ არის გამოკეტილი, რომელიც ხედავს ადამიანს „შინაგანად“ და მთლიანად, არა კონკრეტულ დროსა და მომენტში, არამედ წარსულიანად და მომავლიანად, ამიტომაც უწოდებს ღმერთი არაარსს არსს. ეს არაა წესები, რომლებიც უკეთ ცხოვრებას გთავაზობს, ეს ცვლილებაა, რომელიც სიცოცხლეს გჩუქნის…
ქრისტეს დროიდან დღემდე არის ერთი დიდი პარადოქსი, რომელსაც ვერავინ ვერაფერს უხერხებს. ეს დევნაა, რომელსაც ქრისტიანობის უფრო დიდი ზრდა მოსდევს. ქრისტიანობა, ერთდროულად, ყველაზე დევნილი და ყველაზე გავრცელებული რელიგიაა.
შესაძლოა ეკლესია დაარბიო, მაგრამ სახარება დარჩება უკუნისამდე; შესაძლოა მახარობელს ქადაგება აუკრძალო, მაგრამ ქრისტიანობა სიტყვებზე მეტია და ის მორწმუნეთა ცხოვრების მეშვეობითაც იქადაგებს… მათი სიკვდილის მეშვეობითაც, თუ ეს საჭირო გახდა; შეიძლება ქრისტიანი მოკლა, მაგრამ მისი სიკვდილი რწმენის მოწმობა გახდება სხვათათვის… ეს რელიგიაა, რომელსაც სიკვდილის არ ეშინია, არამედ იმარჯვებს მასზე.
ეს პარადოქსების რელიგიაა…
