რას იფიქრებ, თუ გეტყვი, რომ ერთ ნაბიჯშია გამოსავალი?
დამიჯერებ, თუ გაგიმხელ, რომ აქვეა შენი ხსნა?
როგორ მოიქცევი, თუ ჩაგჩურჩულებ, რომ ერთ ნაბიჯშია შენი გამარჯვება?
შეიძლება, არ დამიჯერო, მაგრამ ერთ ნაბიჯშია.
სიკვდილი კარზე აკაკუნებს. ბოროტება ზეიმობს. ქუხილი ელვას სტყორცნის. ცა ხელს იღერებს. ტალღები კი ღრიალებენ… თორმეტი ადამიანი ერთ ნავში იღუპება. იალქნები ჩამოუშვეს. ძირს გაწოლინან. აღარ იციან, რა ქნან. ამბობენ: „ცუდადაა ჩვენი საქმე, ვიღუპებით.“
იმ თორმეტთაგანნი ვართ.
შენც იქ ხარ.
ტალღები ამსხვრევს შენს ნავსა და სიცოცხლეს.
მოვარდა პირველი ტალღა – შენ არაფერი გამოგივა!
შეასკდა მეორე ტალღა – შენ არავის სჭირდები.
შეეხეთქა მესამე – ყველამ მიგატოვა.
შეეჯახა მეოთხე – მალე მოკვდები.
შიში გაგიჟებით სცემდა ზარს, უსასოობამ ბოლომდე მოგვიცვა. ნავიც და ჩვენი სიცოცხლეც იმსხვრევა. ვიღუპებით!
წყვდიადი აღრიალდა: დადგა თქვენი დასასრული! გამოესალმეთ თქვენს სიცოცხლეს. წარმოთქვით ბოლო სიტყვები…
უხმოდ მიიძინეთ, რადგან დასრულდა ჟამი თქვენი სიცოცხლისა.
თქვით ბოლო სიტყვები, მხდალნო!
თქვით ბოლო სიტყვები, სუსტებო!
ჩვენ ვფიქრობდით, რა გვეთქვა..
მეხი გავარდა – თქვით ბოლო სიტყვები, უსუსურებო!
და ჩვენ დავიყვირეთ: უფალო, გვიხსენი!
ის აქ არის. ის აქ არის! ბაგეებმა ჩურჩულით გამოცრა.
მივიხედეთ და..
თურმე უფალი ჩვენს ნავშია.
ჩვენ მისი ხმა არ გვესმოდა…
არც მისი მოქმედება შეინიშნებოდა…
გვეგონა, შორს იყო ჩვენგან.
აქამდე რატომ ვერ დავინახეთ?
და ის წამოდგა!
თუ დრო ჩერდება, ზუსტად ამ წამს გაჩერდა. ღმერთო, ეს რა სანახაობა იყო, ის წამოდგა!
განა მარტო ის?! მთელი სამყარო ფეხზე დადგა. გალაქტიკებმა ყური დაუგდეს მას, ვარსკვლავებმა თავიანთი სინათლე მისკენ მიმართეს, პლანეტებმა მას მიაპყრეს მზერა, ციური სხეულები გახევდნენ…
და მან ხელი აღმართა.
აი, ამ გაწვდილი ხელის წინაშე…
ბუნების კანონები დაირღვა, წყვდიადი გვერდზე გადგა, ქაოსი შეწყდა, გრიგალმა თვითონ გაიკვლია გზა, ელვამ უკან წაიღო თავისი მძვინვარე ნათება და ტალღებმა უარი თქვეს თავიანთ ბობოქრობაზე…
გაისმა ხმა: რატომ გამოიჩინე მცირე რწმენა?
რატომ არ გესმის ჩემი ძლიერება?
განა არ იცი, რომ მხოლოდ მე შემიძლია სასწაულების მოხდენა, რადგან უკუნისამდეა წყალობა ჩემი?
რწმენის გარეშე რთულია ჩემი ხმის, საქმის და სასწაულის შემჩნევა.
მე ახლოს ვარ, ძალიან ახლოს.
ირწმუნე და ხმა აიმაღლე!
ჩვენ კი გაოგნებულნი ვამბობდით, ვინ არის ეს, ყველაფერი რომ ემორჩილება? ჩვენი წარმოდგენები თავდაყირა დადგა.
და მივხვდით.
თუ მოუხმობ მას…
შეუძლებელი შესაძლებელი ხდება, უხილავი ხილულად იქცევა, სისუსტე – სიძლიერედ, დაღმასვლა – აღმასვლად. სიკვდილი – სიცოცხლედ!
საკმარისია, გონს მოეგო… ილოცო და შესძახო: „უფალო, მიხსენი!“
ირწმუნე, რომ სულ რაღაც ერთი ნაბიჯი გაკლია და მშვიდობა დაისადგურებს; გული გამოგიკეთდება; იმედი, ვით ყლორტი, აღმოცენდება შენში.
დაიმახსოვრე,
შენი ნავი ღელავს თუ მშვიდადაა,
ბობოქრობს თუ ლივლივებს,
აქეთ-იქით ეხეთქება თუ წყნარად დაცურავს,
როგორც არ უნდა იყოს,
მოუხმე უფალს, რადგან
უფალი ერთ ნაბიჯშია.
მისწერე ავტორს ფეისბუკზე