– გიგუშ! ნახე, ბიჯო! – გაოცებულმა ხელი სუფრის კომპანიონს მხარზე წაჰკრა და ტელევიზორს შეახედა, ეკრანიდან ტრიბუნასთან მდგარი ადამიანის სილუეტის ქვემოთ წარწერა მოჩანდა: „გენადი ნემსიწვერიძე – საქართველოს გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის მინისტრი“.
– ეს ჩვენი მენაგვე გენო არაა? ნუთუ პრესკონფერენციას მართავს?!
– ხო, ჩვენი მენაგვე გენოა. – გასძახა ბრაზიანად ოთახში შემოსწრებულმა თეთრწვერა კაცმა და ფანჯარასთან მდგარ სარწეველა სკამში მოთავსდა, – მენაგვე გენო… – გაიმეორა გაჯავრებით, – რა ცინიკოსიც იყავი, იმად დარჩი, მჯეროდა შენი, მაგრამ ოცნებები სალოთაო სუფრის სადღეგრძელოებად გექცა, თუმცა რა, განა ერთად არ დავცინოდით?..
უცებ ხველება აუტყდა, ამის შემყურე 12 წლის, უმცროსმა ვაჟმა უმალ ჭიქა წყალი მიაწოდა მამას, როცა კაცმა სული მოითქვა, უმცროსი ახლოს მოიხმო:
– უმოქმედო ოცნება ტკბილია, შვილო, მაგრამ ფუჭი. მეტიც, თავბრუს დაგახვევს ისე, რომ ოცნებებით დაბრმავებულს ზოგი რამ გეთაკილება… შემოგვხედე მე და შენს ძმას, სულ ეს ვართ. ჩვენ ჩვენი ოცნების ტყვედ ვიქეცით, ხოლო ამ „მენაგვემ“ (თითი ტელევიზორისკენ გაიშვირა), ვისაც დავცინოდით, მცირე ნაბიჯებით ოცნება დაიპყრო…
