ყოველი დღე საზრუნავით იწყება, ათასგვარი ფიქრით, თუ სად, რას, როგორ, რანაირად… ჩვეულებრივია დილაც, სურნელოვანი ფინჯანი ყავაც, მზის სხივებიც… თითქოს ასეც უნდა იყოს, არადა გვავიწყდება, რომ სადღაც, ვიღაცისთვის აღარ გათენდა. ჩვენ კი „დამსახურებულად“ გათენებული დილიდან ცხოვრების თავბრუდამხვევ რიტმში ვეშვებით.
დავდივართ ყოვლისმცოდნე, შეწუხებული სახეებით, თითქოს მთელი სამყაროს ტვირთი გვედოს მხრებზე. დავდივართ ამაყები, მოწესრიგებულები, სარკეში დაყენებული მიმიკებით და სულში ნაგვის გროვას დავატარებთ.
ყოველდღიურად ვზრუნავთ გარეგნობაზე და სათნო იმიჯმორგებულები ვერ ვხვდებით, როდის ვიწყებთ ქრისტიანობანას თამაშს. ვხდებით ზედაპირულები და არ ვუკვირდებით ღრმასა და დაფარულს, ჩვენს მოტივებს, ზრახვებს და გვიკვირს, რატომ ვერ ვაღწევთ დასახულ მიზნებს.
ვეჯაჭვებით ხილულს და გვავიწყდება, რომ უხილავი სამყაროს შვილები ვართ, ზეცის მოქალაქეები. ვეიმედებით ადამიანებს, მთავრობებს და ხელისუფალთ და ვდრტვინავთ, როდესაც გვჩაგრავენ, გვდევნიან და გვავიწროებენ. ვწუწუნებთ უსაშველოდ ბევრს და ფარ-ხმალს ვყრით პირველივე შემოტევისას…
ცოტა დროს ვატარებთ მუხლებზე ღმერთის წინაშე და მთელი სამყაროს შეცვლა გვსურს. ვირგებთ როლებს და ვხარჯავთ ტალანტებს, მაგრამ ძალიან ხშირად მსახურება საქმედ გადაგვექცევა ხოლმე, მისი დიდების ძიებას კი საკუთარი თავის რეალიზაციის ქვეცნობიერი სურვილი ცვლის.
დრო გადის, წლები მიდიან, გამოცდილება გვემატება, „ვბრძენდებით“, გარკვეულ იმიჯს ვიყალიბებთ, გავცემთ რესურსებს და ვცარიელდებით, ვიფიტებით, რადგან არ ვივსებით ღმერთის სულით, რადგან არ გვცალია უფალთან ურთიერთობისთვის, დრო არ გვრჩება წერილის კითხვისთვის და მისი გარჩევისთვის. დაკავებულები ვართ და იმდენად საქმიანები, რომ ჩვენი ლოცვები დიალოგის ნაცვლად მონოლოგად გადავაქციეთ, რომელშიც ხშირად ისმის სიტყვები: „მაკურთხე“, „მომეცი“, „დამეხმარე“… ჩვენ არ ველოდებით პასუხს და პრინციპში, ზოგჯერ არც გვჭირდება, იმიტომ, რომ თავად ვიცით, როგორ უნდა გავაკეთოთ, იმიტომ, რომ არ ვართ მზად უპირობო მორჩილებისთვის….
ჩვენ უბრალოდ ვთამაშობთ… ზოგჯერ ბავშვური გულწრფელობით, მთელი არსებით, მაგრამ მაინც ვთამაშობთ ქრისტიანობანას. არ ვართ მზად გაღებისთვის, რადგან მიღებას დავეჩვიეთ, არ ვართ მზად სხვების მსახურებისთვის, რადგან მომსახურება გვიყვარს, არ ვართ მზად შეცვლისთვის, რადგან მოგვწონს ჩვენ მიმართ გამოვლენილი მოთმინება და ვთამაშობთ, რადგან თამაში ადვილია, რადგან თამაშის წესებს თავად ვიგონებთ, ვქმნით ახალ სტერეოტიპებს და დოგმებს.
ზოგჯერ უბრალოდ უნდა გაჩერდე, შეწყვიტო ყველაფრის კეთება და დარჩე მარტო ღმერთთან, იქ, ძალიან ღრმასა და დაფარულში, სადაც არ გჭირდება საკუთარი თავის გამოგონება, სადაც ხარ ისეთი ნამდვილი, როგორიც ხარ და სადაც საკუთარი ფიქრების, ზრახვებისა და მოტივების ორპირ ქარში დგახარ, სადაც არ გაქვს სიტყვები თავის მართლებისთვის და მხოლოდ ერთი რამ იცი, რომ ის დიდებული ღმერთია და შენ მხოლოდ ერთი არჩევანი გაქვს: უნდა შეიცვალო! შეწყვიტო თამაში და დაიწყო თავიდან, მასთან ერთად, ნაბიჯ-ნაბიჯ…
