შობა-ახალი წლის პერიოდი ეპოქის დასაწყისია. იგი სიყვარულის, რწმენის, იმედის, სიახლის, ფერადოვნების, სიხარულის, შანსის, ახალი გზის, გამოსავლის, მშვიდობისა და ნუგეშის ზეიმია. კიდევ რამდენი რამ შეიძლება ასახავდეს შობის სიდიადეს?!
ვინ მოთვლის.
ჩემთვის კი, შობა ნამდვილად იმედის ზეიმია. უპირველესად, ქრისტეს დაბადება საკუთარ გულში, შემდგომ კი, მასთან ერთად ცხოვრება და გაზრდაა.
არ მინდა, დიდი მნიშვნელობა ციფრებსა და კალენდარს მივანიჭო, ზოგი 25 დეკემბერს, ხოლო ზოგიც 7 იანვარს აღნიშნავს ამ დღეს.
მე კი ვფიქრობ, რომ დავას აზრი არ აქვს ციფრებსა თუ კალენდარზე, მანამ, სანამ საკუთარ ცხოვრებაში არ მივცემთ იესო ქრისტეს საშუალებას, რომ იშვას ჩვენი გულის ბეთლემში.
დასაწყისში ვახსენე, იმედის ზეიმია-მეთქი ჩემთვის შობა, რადგანაც ქრისტეს დაბადებით იმედი დაიბადა, იმედი საუკუნოდ სიცოცხლის, ზეიმისა და სიხარულის.
ატმოსფეროც კი იცვლება შობის ღამეს.
ესაიას 9:6: „რადგან ვაჟი შეგვეძინა, ძე მოგვეცა, მის მხრებზე დაივანებს მმართველობა და ეწოდება სახელად მას საკვირველი მრჩეველი, ძლიერი ღმერთი, საუკუნო მამა და მშვიდობის მთავარი.“
აი, რა არის ჩემთვის შობა, ვიცოდე, რომ მყავს ღმერთი, რომელსაც ხელთ ყოველივე უპყრია. რომელიც საკვირველი მრჩეველია ყველა გამოუვალ მდგომარეობაში და უძლიერესი ღმერთთა ღმერთია, რომელიც საუკუნოდ მეფობს; რომელსაც „მამას“ ვუწოდებ; რომელიც მშვიდობის მთავარია.
შობა არის დღე, როდესაც უამრავი ადამიანი, თუნდაც რამდენიმე წუთით, გვერდით დებს ყველა ტკივილსა თუ მწუხარებას და საკუთარ გულში უშვებს რწმენას, უკეთესი ხვალინდელი დღის იმედს; იმედს სიყვარულის, რწმენისა და გადარჩენის.
