ჯოჯოხეთმა, რომელსაც გულში ცოდვა დაუმწიფდა, ხელი ჩაჰკიდა დედამიწას და სისხლით შეღება მიწის კალთები. ო, ზეცავ, რა შორი გახდა შენი ხელები დედამიწისთვის, შემოხვიე შენი მკლავები ამ მიწას, მკერდში ჩაიკარი, იქნებ ამან გვიხსნას სისხლისგან და ცრემლისგან. სად ხარ, უფალო, შენს ხელებში აიყვანე დამფრთხალი დედამიწა და შენი თბილი სახე აჩვენე. გვიჯობს, შენმა მზერამ გაათბოს ჩვენი ბაგიდან გამოძერწილი ლოცვები, ვიდრე ჯოჯოხეთის სიმხურვალე წვავდეს მათ.
ჯოჯოხეთიდან ამოვიდნენ ახლად დამწიფებული ცოდვები და ამაყად მიაბიჯებენ ქუჩებში, ზეცისკენ გაშვერილ ხელებს ბორკილებს ადებენ და შენამდე არ უშვებენ, უფალო. დაიარება ბოროტება და ადამიანთა მკერდში იშენებს ბინას. დაიარება ანგარება და ადამიანთა ხელებს აიძულებს მიწისკენ დაშვებას და საკუთარი ძმის სპეტაკ სამოსზე ტალახიანი ხელის გაწმენდას.
ო, ზეცავ, შენამდე აღმართეს ათასობით საფეხური და კლდეები, რათა შენკენ წამოსული კაცი გზად დაიღალოს და კლდიდან გადავარდეს, მიწად დაეცეს და ბინძური ხელები შეაშველოს მშიერმა ჯოჯოხეთმა. გაიქეცი, სულო, გაიქეცი, იქნებ ზეცად აიჭრე და ხმამაღლა იყვირო: „შენთვის, შენთვის ატირდა ზეცა, რათა მისმა ცრემლმა განბანოს სისხლიანი მიწა და ჩააქროს ჯოჯოხეთიდან ამოტანილი ცეცხლი. და შენ გევედრება მთელი ზეცა, რომ თუ ჯოჯოხეთმა ბორკილები დაადო ცისკენ აღმართულ შენს ხელებს, ნუ ჩამოუშვებ მიწად, ნუ შეგაშინებს ეს ბორკილები. ზეცისკენ აღაპყარი, თუნდაც მიწა გევედრებოდეს დაბლა დაშვებას, ცისკენ აღმართულ შენს ხელებს უფლის თვალები მიაპყრობს მზერას და ჩასჭიდებს თავის ძლიერ ხელს და ვერავითარი ცეცხლი ან ბოროტება ვერ გაწყვეტს ამ კავშირს.“
ნეტავ განახვათ, როგორ სწრაფად ცემს უფლის გული, როცა შენ გიჭირს. გთხოვ, ნუ დაუშვებ ამ დაღლილ ხელებს სისხლიანი მიწისკენ და ნუ მისცემ უფლებას მწიფე ცოდვებს, რომ შენი გული თავის სახლად აქციოს. ისევ შენთვის წვიმს, ისევ შენთვის, მხოლოდ შენთვის, რომ კვლავ განბანოს ზეცამ შენს ფეხქვეშ მყოფი დასვრილი მიწა.
