აკრძალული ნაყოფით მოშხამული ბაგეები დღედაღამ ჩურჩულებდნენ: დედაკაცის თესლი, მტრობა, დაგესლილი ქუსლი, გაჭეჭყილი თავი – ედემის ბაღში მოცემული იმედი თაობებს გადავეცით.
დაობლებულები დავეხეტებოდით, ცოდვით ავავსეთ დედამიწა და მისი ნაყოფებით გავიტანჯეთ, მონობის უღელით საუკუნეები გადავიარეთ.
ხან დაგგმეთ, ხან სანანებლად ვაქციეთ ჩვენი შექმნა, ხან დაგემალეთ, ხან გაგექეცით, მაგრამ ყოველთვის იყო ვიღაც, ვის გულშიც იმედი სიტყვებად ფეთქავდა: დედაკაცის თესლი, მტრობა, დაგესლილი ქუსლი…
რამდენ ხანს გელოდით, უფალო…
რამდენჯერ ვცადეთ შენამდე მოსვლა და რამდენჯერ ბაბილონის გოდოლივით ჩამოვიშალეთ – ვინ ავიდოდა შენს წმინდა მთაზე, ვინ დადგებოდა შენ წინაშე.
ჩვენი ტანჯვის დასასრულო, ვინაიდან იცოდი, ვერასოდეს შემოგწვდებოდით, თავად მოხვედი.
„აჰა, შენი მეფე მოდის შენთან, მართალი და გამარჯვებული.“
რა უცნაური დასასრული აქვს ჩვენს ხეტიალს…
ჩვენს სიბნელეში როგორ უეცრად გამობრწყინდა ვარსკვლავის შუქი…
რა უცნაურად ამშვიდებს სამყაროს ქაოსს ჩვილის ტირილი…
აქ, ევას ასულს სულ სხვა ნაყოფი უჭირავს ხელში…
არ ისმის კითხვა: „სად ხარ, ადამ?“
ვიღაც ჩურჩულებს: „სად არის მეფე?“
ემანუელი – ღმერთი ჩვენ შორის…
ღმერთი ჩვენ შორის, როგორც ედემში.
ღმერთი ჩვენ შორის, როგორც უდაბნოში.
ღმერთი ჩვენ შორის, როგორც ცეცხლის შუაგულში.
ღმერთი ჩვენ შორის, როგორც ყოველთვის…
დედაკაცის თესლი, მტრობა, დაგესლილი ქუსლი, გაჭეჭყილი თავი – აღსრულდა სიტყვა უფლისა.
ემანუელ – ღმერთი აქ არის!
იმედი აქ არის!
მხსნელი აქ არის!
მშვიდობა აქ არის!
სინათლე აქ არის!
სიყვარული აქ არის!
ემანუელ…
