უმუშევრობა, გაჭირვება, მწვავე სოციალური მდგომარეობა.
დიდის მიერ პატარის დამცირება და ჩაყლაპვა.
ზოგჯერ როგორი რთული ასატანია იმ რეალობაში ცხოვრება, რაც მოცემული გვაქვს.
უსამართლობა, უსამართლობა და ისევ, ფეხის ყოველ ნაბიჯზე, უსამართლობა.
მონური მენტალიტეტი უდაბნოში გზააბნეული ისრაელიანების მსგავსად.
ზოგჯერ ამბორით გვავსებენ, მაგრამ ჩვენს გასაყიდად გზა უკვე გამონახული აქვთ.
სიკეთის წილ ბოროტს მოგაგებენ და მადლიერების სანაცვლოდ მრისხანებას იღებ.
კარგს გპირდებიან, თუმცა უბედურებას გატეხენ თავს.
ნდობას ითხოვენ და სანაცვლოდ ღალატს გიბრუნებენ.
მზად არიან, ფეხქვეშ გათელონ შენი ღირსება, თავმოყვარეობა და ცდილობენ, ჩაახშონ შენში ყველაზე მთავარი, თ ა ვ ი ს უ ფ ლ ე ბ ი ს გრძნობა; ცდილობენ, წაგართვან ნათელი მომავალი და ბნელ რეალობას გაჩეჩებენ ხელთ.
სადაც არ უნდა წახვიდე, ყველგან უიმედობას ქადაგებენ, თითქოს თავისუფალნი, მაგრამ ამავდროულად „მონები“, ცდილობენ – გასწავლონ თავისუფლება, ეს ხომ აბსურდია, სასაცილოა…
განა მე ვიცი, რა არის ბოლომდე თავისუფლების არსი?
რა თქმა უნდა არა, მაგრამ ვერ ვაჩერებ, არ შემიძლია, ჩავახშო შინაგანი ხმა, რომელიც გამუდმებით მეუბნება: „იბრძოლე!“
მეც ამ ხმას მივყვები, ვიბრძვი, უმეტესწილად მარტო… თითქოს თავიდან მომხრეები მყავს, იმედს იძლევიან, მაგრამ შუა გზიდან, როცა კი „ქანაანში“ ვაპირებთ შესვლას, ისევ უდაბნოში ბრუნდებიან, შიშის გამო, გაუბედაობის გამო.
მეც ბევრჯერ მიფიქრია, განა ერთმა ადამიანმა რა რეფორმაცია უნდა მოვახდინო, ამხელა აზვირთებული უსამართლობის მიმართ-მეთქი და დანებების გზას მკრთალად მაინც შევაპარებ ხოლმე თვალს, თუმცა, ისევ შინაგანი ხმა მეუბნება: „არ გაჩერდე, გეტკინება, სულ მარტო შეიძლება დარჩე, მაგრამ არ დანებდე!“
და ვიცი, თუ დავნებდები, მეც ისევე დავიღუპები „უდაბნოში“, როგორც ისრაელიანები დაიხოცნენ მოსეს დროს.
თუნდაც ერთი ვიყო ბოროტთა შორის და სიმართლე არავის სწყუროდეს, მხოლოდ მე შევსვამ სიმართლის ჭიდან.
იესო მიდგას თვალწინ, მართალი, შეუბილწავი, უცოდველი, ცოდვაში ბრალდებული და გასამართლებული სხვათა ცოდვების გამო.
როცა უფალს ვიხსენებ, მტკივა, მაგრამ აღარ მიკვირს ადამიანებისგან არაფერი.
თუ რომელიმე ადამიანი ახლა იმ პროცესს გადის, რომელსაც მე გავდივარ, მინდა, ერთი რამ ვურჩიო: ძალიან გატკენენ გულს, უსამართლოდ მოგექცევიან და ყოველ შენს სამართლიან გადაწყვეტილებას უსამართლობას მიაწერენ, უიმედობას გიქადაგებენ, თუმცა გახსოვდეს, არასდროს, არასდროს, არასდროს არ დანებდე! რადგან თუ უკან დაიხევ, შეგეშინდება და ვერ გაბედავ, ყოველთვის ვიღაც იდგება შენზე „მაღლა“, რომელიც სინათლის ნაცვლად ბნელ რეალობაში დაგტოვებს.
