ყოველთვის მეგონა, რომ არაფრად ვღირდი და სამყაროს შეფასებაც იგივე იყო.
ყოველთვის მეგონა, რომ ოცნებები არ სრულდებოდა და გამოცდილებაც მეთანხმებოდა ამაში.
ყოველთვის მეგონა, რომ მარტო ვიყავი და გარშემო მყოფებიც მეხმარებოდნენ ამის დაჯერებაში.
ყოველთვის მეგონა, რომ სიყვარული და ერთგულება არ არსებობდა და „სიყვარულიც“ დამეხმარა, ამაში უფრო მეტად დავრწმუნებულიყავი.
ცრუ არის სამყარო.
უგუნურია გამოცდილება.
უძლურნი არიან გარშემო მყოფები.
სიყვარული არ არის „სიყვარული“.
თუმცა…
ყოველთვის მეგონა, რომ არასაკმარისი იყო ჩემი სამყარო, რომ ვარსკვლავები ღამის ცაზე თავად არ დასხდნენ, რომ შემოქმედი არსებობდა და მისი ყოფნა, როგორღაც კავშირს პოულობდა უბადრუკ „მე“-სთან.
ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემი სიცოცხლე ნესტიან საწოლში წოლაზე მეტი უნდა ყოფილიყო.
რომ ჩემი ჭერიდან ჩამოვარდნილი წყლის წვეთივით პატარა და სუსტი ვიყავი, რაღაც დიად ძალასთან შედარებთ.
ყოველთვის მჯეროდა, რომ ერთ დღეს ვიპოვიდი და თავად ის დამეხმარა ამის დაჯრებაში.
ყოველთვის მეგონა, რომ ერთ დღეს მიპოვიდა – თავად ის დამეხმარა ამის დაჯერებაში.
ეს თითქოს ყველაფრისთვის მნიშვნელობის დაკარგვა და შეძენაა ერთდროულად. ერთდროულად ნგრევაა წარსულის და შენება მომავლის, როცა გპოულობს ის, ვის წინაშეც იდრიკება სამყარო, ვისთვისაც უმნიშვნელოა შენი გამოცდილება. ვინც მეტია შენზეც და გარშემო მყოფებზეც, ვინც თავადაა სიყვარული.
მან გადაიხადა ჩემში ფასი და შეუფასებლად მაქცია.
მაჩუქა ოცნებები, რომლებიც აუცილებლად ახდება.
აღმითქვა, რომ არასოდეს დამტოვებს მარტო.
შემიყვარა და საუკუნოდ ერთგულია ამ სიყვარულის.
ჩემთან არის…
გამომიხსნა…
დამიცავს…
წამიძღვება…
ვეყვარები…
არ მიმატოვებს…
P.S თვითონ დამეხმარა ამის დაჯერებაში.
