პატარა იყო, ძალიან პატარა, პაწაწინა, თუმცა უკიდეგანო, მოვარდისფრო სივრცეს ანათებდა. დიდხანს ცდილობდა გაზრდას, ბევრი იწვალა, დაიღალა, კვდებოდა, ახლიდან იბადებოდა და ისევ პატარა რჩებოდა, მაგრამ ყოველი დაბადებისას თავს უფრო დიდად გრძნობდა, ვიდრე მანამდე იყო, თითქმის ყველა მხარეს აწყდებოდა მოვარდისფრო სივრცეში, ალბათ უნდოდა, თავისიანი ვინმე ეპოვა და შეერთებოდა.
არ ვიცი, როგორ, არც ის ვიცი, რატომ, მაგრამ მინდა გითხრათ, რომ პატარა, ციცქნა ნაპერწკალი გადაიქცა დიდ, ელვისებურ ცეცხლად. მოვარდისფრო სივრცეში კი გაანათა, გააბრჭყვიალა გარშემო ყველაფერი. თავისი სიმტკიცით და უდრეკობით „გოლიათი“ იყო ეს პატარა ნაპერწკალი. ეცადა, ეცადა და მოახერხა.
ნაპერწკალს მოფერებით ვუწოდებ, რეალურად კი რწმენა ჩამესახა გულში, რწმენა ხვალინდელი დღისა, რწმენა უფლისა, მისი არსებობისა. დაიჯერებთ? მკვდარი ვიყავი, მაგრამ აღვდექი! ჩემი სული გაცოცხლდა, ფეხი აიდგა. თავიდან ნელი ნაბიჯებით დაიწყო სვლა, დინჯად და ფრთხილად, როგორც ბავშვის გაუბედავი ნაბიჯები, მაგრამ მაინც იმედიანი.
ნეტავ დაგენახათ, როგორი პატარა და უსუსური იყო იგი, მაგრამ როგორ გაღვივდა?! გაიშალა და გამიფერადა გულის ბნელი წერტილები. ადამიანთა ბაგიდან დაიწყო და ყველა აალაპარაკა, რომ ჩემი რწმენა გაღვივებულ ნაპერწკლად გადაექცია, შემდეგ კი ტორნადოსავით დაატრიალა, ენერგიულ ქარიშხალს რომ შეადარებ, სწორედ ისე. საბოლოოდ კი ცეცხლი დაანთო.
იმის მიუხედავად, რომ მის ნაბიჯებს ვეღარ მივყვებოდი, ყველა გზა საკუთარი გასაღებით გამიხსნა. ეს უფალია… რადგან ის ერთგულია, არ დაგტოვებს და არ მიგატოვებს, მან შექმნა შენი გული. გულს კი არ გატკენს მხოლოდ ის, ვინც შენი გული შექმნა.
მინდა გაიგო, როგორ აღვდექი და ვცოცხლობ. მინდა იცოდე, რომ სანამ ცოცხლობ, ყველაფრის გაკეთება შეგიძლია, გაღვიძება? გარდასახვა? დიახ, მკვდრეთით აღდგომაც კი.
ყველას გვსმენია ფრაზები: დაცემას წამოდგომა მოჰყვება, რომ ყველაფერი ოდესმე კარგად იქნება. არ დაიჯერო. მაშინ იქნება ყველაფერი კარგად, როცა შენ გადაწყვეტ. იმისთვის არ დაბადებულხარ, რომ საკუთარი ძალებით იცხოვრო; იმისთვის არ დაეცი, რომ შენი ძალით წამოდგე. მანამდე კი იმ ჭაობში დავიმკვიდრებთ საცხოვრებელს, სადაც გვგონია, რომ ყველაფერი თავისით მოხდება.
აჰა, ვდგავარ კართან და ვაკაკუნებ. თუ ვინმე მოისმენს ჩემს ხმას და გამიღებს კარს, შევალ მასთან. მე მასთან ვივახშმებ და ის ჩემთან.
გვეტკბობა „ვარდისფერი ცხოვრება“, სადაც ყველაფერი ერთფეროვანია, სადაც არ გვიწევს სირთულეებთან გამკლავება. გვეტკბობა, რადგან არ გვინდა, რომ ნაპერწკალი გავაღვივოთ, მოვუაროთ და გავუფრთხილდეთ! ბედის გვჯერა თუ იღბლის? ვარდისფერი სათვალე მოვიხსნათ და დავინახავთ, რომ არცერთი არ არსებობს…
