2014 წლის 31 ოქტომბერს ექსპერიმენტული კოსმოსური ხომალდი მწყობრიდან გამოვიდა და მოჰავეს უდაბნოში ჩამოვარდა. დამხმარე მფრინავი დაიღუპა, თუმცა მთავარი მფრინავი სასწაულებრივად გადარჩა. გამომძიებლებმა მალე დაადგინეს მომხდარი, მაგრამ მიზეზს ვერ მიაგნეს. საგაზეთო სტატიის სახელწოდება იწყებოდა შემდეგი სიტყვებით: „კითხვები რჩება“.
ცხოვრებაში ყველა განვიცდით ტკივილს, რომელსაც სათანადოდ ვერ ვხსნით. შეიძლება ეს იყოს დიდი ზიანის მომტანი კატასტროფული მოვლენები, შეიძლება ეს იყოს პირადი ტრაგედია, რომელიც ცვლის ცალკეული ადამიანებისა და ოჯახების ცხოვრებას. ჩვენ გვინდა ვიცოდეთ, რატომ ხდება ასე, მაგრამ ხშირად ეს უფრო მეტია, ვიდრე კითხვები. მაშინ, როცა გვტანჯავს შეკითხვა: „რატომ“, ღმერთი არ წყვეტს თავის უსაზღვრო სიყვარულს ჩვენდამი.
მაშინ, როცა იობმა ერთ დღეში დაკარგა შვილები და სიმდიდრე (იობი 1:13-19), იგი ბრაზმა მოიცვა, სასოწარკვეთილებამ შეიპყრო და ეწინააღმდეგებოდა თავის მეგობრებს, როცა ისინი ცდილობდნენ მისთვის მიზეზების ახსნას, თუმცა იგი ეჭიდებოდა იმ იმედს, რომ ერთ დღესაც უფალი თავად გასცემდა მას პასუხს. სიბნელის დროსაც კი იობს შეეძლო ეთქვა: „მაგრამ მან იცის ჩემი გზა-კვალი და როდესაც გამომცდის, ოქროსავით გამოვალ“ (იობი 23:10).
ოსვალდ ჩემბერსმა თქვა: „ერთ დღესაც ღმერთი პირადად შეგეხება და მაშინ ყოველი ცრემლი და გაურკვევლობა, ყველა შევიწროება და დარდი, ყველა ტანჯვა, ტკივილი და უსამართლობა სრულყოფილად და ყოვლისმომცველად განიმარტება.“
პასუხგაუცემელი შეკითხვების მიუხედავად, ჩვენ შეგვიძლია შველა და იმედი ღმერთის სიყვარულსა და აღთქმებში ვპოვოთ.
