გახსოვდეს, ვინ ხარ, ვის ეკუთვნი და საით მიდიხარ…
ისიც გახსოვდეს, საიდან მოდიხარ…
გახსოვდეს, სადაც დაცემულხარ… რის გამოც დაცემულხარ…
მაგრამ არ დაგავიწყდეს, რომ ღმერთის მადლმა უკვე დაფარა შენი დანაშაულებანი…
ყოველთვის სწორია, რომ გვახსოვდეს!
ყოველთვის კარგია, რომ გვახსოვდეს!
არაფერი დაივიწყო, დღიდან შენი ცნობიერი ცხოვრების დაწყებისა…
არ დაივიწყო, ვინ იყავი და ახლა ვინ ხარ…
არ დაივიწყო არცერთი განსაცდელი, რომელშიც იწრთობოდი…
არცერთი ცდუნება, რომელსაც ებრძოდი…
არ დაივიწყო არცერთი ბრძოლა, როცა გიჭირდა და გეგონა, რომ ყველაფერი დამთავრდა…
არ დაივიწყო არცერთი ცრემლი…
გახსოვდეს შენი ჭრილობები… მაგრამ შენი სულის ყოველი ნაიარევის დანახვისას გახსენდებოდეს, როგორ გიწამლა ღმერთის მადლმა და როგორ შეგიხორცა ეს ჭრილობები…
გახსოვდეს ყოველი ძნელბედობის ჟამი, მაგრამ უფრო მეტად გახსოვდეს, რაც უფალმა სიკეთე გიყო… რადგან უკუნისამდეა წყალობა მისი…
„რას დაღვრემილხარ, სულო ჩემო, და რას დამკვნესი? მიენდე ღმერთს, რადგან კვლავაც განვადიდებ მას, ჩემი სახის განმაცოცხლებელს და ჩემს ღმერთს.“
