გუშინ, როცა ქვეყანა კრიმინალური დრამის გადასაღებ მოედნად გადაიქცა, ქართულმა საზოგადოებამ პირდაპირ ეთერში განაგრძო ცხოვრება. ვინ ილანძღებოდა, ვინ შეთქმულების თეორიებს შიფრავდა, ვინ პოლიტიკურ რეკლამას იკეთებდა, ვინ ამხნევებდა, ვინ იცინოდა, ვინ ტიროდა, მოკლედ, ემოციები არაადეკვატური და მრავალფეროვანი იყო. „კორონაპანდემიის” მრავალსერიანი ფილმის შემდეგ „ბლოკბასტერი” საინტერესო და ამაღელვებელი აღმოჩნდა ქართველი ხალხისთვის…
ცხადია, განვითარებულ მოვლენებს მეც თვალს ვადევნებდი. ერთ-ერთი ტელევიზიის „ლაივის” ქვეშ კომენტარი(ები) იყო: „აუ, რა საყვარელი მძარცველია!” 🤦♀️😶😤 და ასეთი ერთი არ იყო, სამწუხაროდ, და არც ის მითხრათ, რომ ხუმრობდნენ. ისეთ ხუმრობას რა ვუთხარი, სიმართლის მარცვალი რომ არ იყოსო, ხომ გაგიგონიათ?!…
არ მესიამოვნა, გულზე მეკვეთა, 90-იანებში დამაბრუნა, ავტომატებით მორბენალი მხედრიონი წარმომიდგა თვალწინ…
▪️და გოგოები, რომლებიც „ძველ ბიჭებზე” გიჟდებოდნენ…
▪️და ბიჭები, რომლებიც სწავლის მაგივრად ჩაცუცქულები „აბირჟავებდნენ”…
▪️და ქუჩის ყოველ ბნელ კუთხეებში ჩამოხეული საყურეები თუ კისრიდან ჩამოგლეჯილი ძეწკვები…
▪️და უთო გამახსენდა, რომელსაც არადანიშნულებისამებრ იყენებდნენ…
▪️და ის ბავშვები გამახსენდა, რომ ჰკითხავდნენ, ბიძიკო, რა უნდა გამოხვიდეო და ქურდიო, რომ პასუხობდა…
▪️და ის დრო გამახსენდა, ბიჭები სკოლაში წიგნებისა და „პაპკის” ტარებას სირცხვილად რომ მიიჩნევდნენ.
▪️ და ადამიანთა დაჭრის ბევრი ამბავი გამახსენდა, ბევრი ე.წ. „რაზბორკის” ცუდი დასასრულით…
▪️ და შაოსანი დედები გამახსენდა, უმიზეზო მიზეზებით დაღუპულ ახალგაზრდა ბიჭებს რომ დებდნენ მიწაში…
▪️და უმომავლო საქართველო გამახსენდა, რომლის აწმყოს შავ, გრძელ გვირაბში, ძაააააალიან პატარა, მკრთალი სინათლე გაკრთა და ღრიჭოდ დარჩენილ, თითქმის დაგმანულ კარში ახალი თაობის სუნთქვამ რომ დაჰბერა…
📣📣 ნუ ჩააქრობთ ამ სინათლეს! ნუ დაკეტავთ კარს! ნუ ჩააქრობთ!!!
#ბიბლია
📙 „უღმრთოთა გზა კი წყვდიადია, არ იციან, სად წაიბორძიკებენ.” (სოლომონის იგავები 4:19).
