მაშინ, როდესაც ბუნებამ გამოიღვიძა და სამყარომ გაზაფხულის ფერადი სამოსი მოირგო, მე ჩემს გულს სუდარა ჩავაცვი.
ჩემთვის ყოველი ფერი შავი გახდა.
სახლი, ოჯახი, ურთიერთობები, გარემო, მეგობრები – ყველა და ყველაფერი.
ბავშვობის ტრავმებმა, იმედგაცრუებამ, უსამართლობამ, ცილისწამებამ, საყვარელი ადამიანის თუ ადამიანების დაკარგვისგან მოყენებულმა ტკივილმა გავლენა იქონია და ერთ დღესაც გავაცნობიერე, რომ ჩემი გული იმ მგლოვიარეთა რიგებს შეუერთდა, რომელთა ცხოვრებაც სულ ერთი ფერის გახდა.
ცხოვრებამ მასწავლა, რომ ძლიერი უნდა ვიყო, წინააღმდეგ შემთხვევაში სხვა დაიკავებს ჩემს ადგილს.
ცხოვრებამ მასწავლა, რომ არაფერს დამითმობს ბრძოლისა და შრომის გარეშე.
პატარაობიდანვე მწვავე ცხოვრებისეულმა გამოცდილებამ სრულიად ხელცარიელი დამტოვა აზვირთებული პრობლემების წინაშე და დახმარების მოლოდინში, როდესაც არავინ გამომიწოდა ხელი, მტკიცედ ვაჯერებდი ჩემს თავს, რომ მე თვითონ ყველაფერს შევძლებდი და ასეც ხდებოდა.
ღმერთის დახმარებით ყველაფერს ვაკეთებდი.
გავიდა ხანი და, როგორც ყველა, მეც გავიზარდე. ვისწავლე დამოუკიდებლად ცხოვრება. დღემდე ყველაფერს ღმერთით მე თვითონ მივაღწიე, ბოლოს კი მაინც მოვიქანცე, დავუძლურდი, გამოვიფიტე, უუნარო გავხდი, მეტად უსიცოცხლო.
ყველაფერს შავ ფერში ვუყურებ, ასაკთან ერთად პასუხისმგებლობა გამეზარდა, გადავეჩვიე ხალხისგან დახმარების მიღებას…
ძლიერი გოგოს იმიჯი მოვირგე. ჩემი ცრემლები გულში დავიმარხე და არავის ვანდობდი ღმერთის გარდა, რადგან მომატყუა სტერეოტიპმა: „ძლიერები არ ტირიან.“
ჩემს გზებს ჩავუკვირდი, როდის გახდა ყველაფერი სულერთი?..
როდის დაკარგა ცხოვრებამ ინტერესი და როდის ვიქეცი ძლიერი გოგო ასეთ გამოფიტულ, გამოცარიელებულ არსებად?!
დიდხანს ფიქრის შემდეგ მივხვდი, სად დავუშვი შეცდომა…
ფრაზა (მე თვითონ შევძლებ-მეთქი), რომელსაც ხალხს ვუმეორებდი გამუდმებით, დადგა დრო, რომ ღმერთსაც გავუმეორე.
კარი მივუხურე ჩემს ცხოვრებაში სულიწმიდას და აღარ მივეცი უფლება, ჩარეულიყო ჩემს გადაწყვეტილებებში. შედეგი კი ასეთი მივიღე: ყველაფერი შავი გახდა, აზრი დაკარგა და ერთ ადგილზე გაიყინა.
ღმერთისგან განზე გამდგარი აღმოჩნდები მაშინ, როდესაც ცდილობ, ყველაფერი აკეთო შენ თვითონ.
ხშირად მიფიქრია, სად ხარ-მეთქი, უფალო, მას კი დახმარების ხელი ადამიანისგან გამოუწვდია, თუმცა ღვთისგან გამოგზავნილ ადამიანებს ასეთ პასუხს ვცემდი – მე თვითონ შევძლებ-მეთქი და ისინიც მიდიოდნენ.
შეცდომას ვუშვებთ მაშინ, როდესაც დახმარების მიღებაზე უარს ვამბობთ, ეს სისუსტის ნიშანი არ არის და ახლა ვაცნობიერებ ამას.
თუ გინდა, რომ იყო წარმატებული, იმეგობრე ღმერთთან, რომელიც იესო ქრისტეა.
თუ გინდა, რომ ისწავლო, როგორ გახდე ძლიერი პიროვნება, უნდა მიჰბაძო იესო ქრისტეს, რადგან ის ერთადერთი პიროვნებაა, რომელმაც დაამარცხა თვით ჯოჯოხეთი.
ის ერთადერთია, ვინც ყველა ტკივილს უკვალოდ მოგიშუშებს და ერთადერთია, ვისაც წრფელი, უხრწნელი და მარადიული სიყვარული შეუძლია.
ასეთი სიყვარულით შეგვიყვარა ჩვენც, თითოეული ჩვენგანი.
და მეც ყველაფრისგან დაღლილი, მოქანცული ისევ ღმერთთან მივრბივარ ძალის განსაახლებლად, რადგან უფალი გვეუბნება:
„მოდით ჩემთან, ყოველნო მაშვრალნო და ტვირთმძიმენო, და მე მოგასვენებთ თქვენ!
იტვირთეთ ჩემი უღელი და ისწავლეთ ჩემგან, რადგან მშვიდი და გულით თავმდაბალი ვარ, და პოვებთ სულის სიმშვიდეს. ვინაიდან ჩემი უღელი სასიამოვნოა და ჩემი ტვირთი მსუბუქი!.
