თინეიჯერი ვიყავი, როდესაც დედამ და მამამ ერთი ჩვეულებრივი საუბრისას მითხრეს, რომ წლების წინ, თურმე, ჩემზე აბორტს აპირებდნენ. მე, რა თქმა უნდა, მაშინვე ვერ გავიაზრე, რა მითხრეს. ამ ასაკში ჯერ არ მესმოდა, თუ რას ნიშნავდა ღვთისგან ბოძებული სიცოცხლის საკუთარი ნებით განადგურება. დღეს კი ვიცი, რასაც ნიშნავს და ამიტომ მინდა, ჩემი ისტორია გაგიზიაროთ.
ჩვენს ოჯახში ჯერ ჩემი ძმა დაიბადა. მისი დაბადებიდან კი ძალიან მალე დედა ჩემზე აღმოჩნდა ფეხმძიმედ. ჩემს მშობლებს რთული ცხოვრება ჰქონდათ, დიდი ოჯახი… ყოველდღიურ ფიზიკურ შრომასთან ერთად, დედას ჩემი ჭირვეული ძმა უნდა გაეზარდა. დამხმარე არავინ ჰყავდა… როდესაც მშობელი ხარ, მრავალ სტრესულ სიტუაციას გადიხარ, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც შესაბამისი მხარდაჭერა არ გაქვს ოჯახის წევრებისგან… ამგვარად, ჩემმა 22 და 24 წლის მშობლებმა გადაწყვიტეს, რომ მეორე ბავშვი არ უნდა ჰყოლოდათ. ჯერჯერობით მაინც, ყოველ შემთხვევაში, რადგან ზედმეტი ტვირთი იქნებოდა მეორე ბავშვი ოჯახისთვის. ასე რომ, ჩემი მშობლები მოემზადნენ საავადმყოფოში წასასვლელად, თუმცა ეზოში გავიდნენ თუ არა, მამამ შეაჩერა დედა და უთხრა: მოდი, ეს ბავშვი დავიტოვოთ, სადაც ამ ერთს ვზრდით, მეორესაც გავზრდითო. კაცის სიტყვას, ხომ იცით, გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს საქართველოში, ჰოდა მის გადაწყვეტილებას, რა თქმა უნდა, არავინ შესწინააღმდეგებია. ამგვარად, დამიტოვეს… უფლება მისცეს დედაჩემის მუცელში ჩასახულ პატარა ქალბატონს, რომ გაზრდილიყო, განვითარებულიყო და ეარსება.
ახლა ვხვდები, რომ ის ძალა, რომელმაც ჩემი მშობლები მაშინ (23 წლის წინ) შეაჩერა, იყო ღმერთი. დიახ, სწორედ ღმერთი გახლდათ, რომელმაც არ დაუშვა ჩემი უმიზეზოდ გაქრობა. უფალმა შეუცვალა გონება დედაჩემსა და მამაჩემს, რათა დაენახვებინა მათთვის, რომ არანაირი გაჭირვება არ ამართლებს ბავშვის მოშორების გადაწყვეტილებას… რომ ბავშვი – ეს არის უფლის საჩუქარი… და მე დავიბადე. დავიბადე, რათა ჩემი მშობლებისთვის სიხარული მომეტანა და მართლაც მოვიტანე სიხარული და სინათლე მათ ცხოვრებაში. დავიბადე, რადგან უფალს ასე უნდოდა… განა ვინმე შეეწინააღმდეგება უფლის გადაწყვეტილებას? ვერავინ და ვერაფერი!..
წლების შემდეგ, როდესაც ამ საკითხზე კვლავ მოგვიწია საუბარი, დედამ მითხრა: ნამდვილად, ღმერთს უნდოდა შენი დაბადება და ამიტომ დაიბადეო. რომ არ დავბადებულიყავი, ამას ხომ ვერასდროს გავიგებდი? ხომ ვერასოდეს მეცოდინებოდა, რომ არსებობს სიცოცხლე? სიცოცხლე, რომელიც ყველაფრისდა მიუხედავად, მაინც მშვენიერია, თუკი გაქვს უნარი, მადლიერი გულით შეხედო მას და ამ ყველაფრის ავტორს – დიდებულ ღმერთს!
ღმერთია მთელი სამყაროს შემოქმედი, თუმცა სამყაროც რომ არ შეექმნა მას, ისიც კი საკმარისი იქნებოდა ჩემთვის, რაც მან გააკეთა ჩემს ცხოვრებაში. მან მე დამბადა, ამ სიტყვის ყველანაირი მნიშვნელობით.
ამიტომ, თუ რომელიმე თქვენგანი ჯერ კიდევ ფიქრობს აბორტზე – უდანაშაულო არსების გაქრობაზე, კარგად დაფიქრდით, ნუ მოკლავთ მომავალ ბედნიერებას! ნუ მოკლავთ თქვენი და მთელი სამყაროს მომავალს!
ნუ მომკლავ. მომეცი სიცოცხლე, სიცოცხლე, რომელიც ღმერთისგანაა.
…და მე დავიბადე, რადგან სიცოცხლე მომცა იმან, ვინც არის გზა, ჭეშმარიტება და სიცოცხლე!..
