სამყარო ტკივილის ბუდედ გადაიქცა… ან იქნებ არც გადაიქცა და სულ ასეთი იყო, მას შემდეგ, რაც ცოდვამ დაიბუდა ბედნიერებისთვის შექმნილ დედამიწაზე.
ნაძალადევ ღიმილს ამოფარებული ადამიანთა სევდა ქარივით დაქრის ჰაერში და ნერვების დაჭიმული სიმები უხილავ ბადეს ქსოვს ადამიანთა შორის. თითქოს ერთ არასწორ მოძრაობას მოელის ყველა, რომ აფეთქდეს დენთად ნაგროვები სიძულვილი ადამის ძეთა ძარღვებში და სამყაროს სისხლის წვეთებად დაედინოს.
ძალადობას ფესვები გაუდგამს სიყვარულისთვის შექმნილ დედამიწაზე… არავის უნდა, ხიდი იყოს… ხიდი სიძულვილსა და სიყვარულს შორის… ხიდი ცოდვის მონობასა და თავისუფლებას შორის… ხიდი, რომელზეც გადაივლიან და უკვდავებას მისწვდებიან… არავის უნდა მოსმენა… ჩვენ დავემსგავსეთ ადამიანებს, ერთდროულად რომ ყვირიან, ტკივილისგან იგრიხებიან და ვერაფერს ხედავენ საკუთარი ტკივილის გარდა…
სამყარო იხრჩობა გულგრილობის ჭაობში… ადამიანებმა შემოიშენეს ციხესიმაგრეები საკუთარი თავის გარშემო, რათა თავი დაიცვან ერთმანეთისგან… სიყვარულისთვის შექმნილი დედამიწა გმინავს… ირგვლივ უნდობლობა და უარყოფაა, წრფელი ღიმილის ნაცვლად მწარე ირონია იკითხება სახეებზე… ძარღვებში სიძულვილი დუღს… სიყვარულისთვის შექმნილ დედამიწას თალხი გადაჰკვრია…
ნუთუ ასე ძნელია, გვიყვარდეს?! ნუთუ ასე ძნელია, სხვისი ტკივილი გვტკიოდეს?! ნუთუ ასე ძნელია, არ ვიყოთ გულგრილნი?! ნუთუ რთულია, მშვიდობის ძეებად და ასულებად ვიწოდებოდეთ?! ნუთუ შეუძლებელია, ვიყოთ ხიდი… ხიდი სიკვდილსა და სიცოცხლეს შორის?!
ძნელი არ არის, თუმცა ქრისტეს გარეშე შეუძლებელია!..
სამყაროს სჭირდება ქრისტე!
შენ გჭირდება ქრისტე!
მე მჭირდება ის… ჰაერზე მეტად, სიცოცხლეზე მეტად, არსებობაზე მეტად…
და მერე აღარაფერი იქნება შეუძლებელი!..
