შუბლი მიდუღდა. მაღალ ტემპერატურასა და ციებ-ცხელებას მოეცვა მთელი სხეული. ვგრძნობდი, სახეზე როგორ ჩამომდიოდა ცხელი ცრემლების ნიაღვარი. ვებრძოდი ავადმყოფობას, რომელსაც ჩემთვის შემოეტია. ამავდროულად, ძალზე ნეგატიური აზრები მიტევდა. მაგალითად, აზრი, რომ მალე ვერ გამოვკეთდებოდი და უცბად მივხვდი – ეს არ იყო სწორი აზრი; მივხვდი, რომ უნდა განმედევნა იგი. რამდენჯერ გქონიათ, ალბათ, მსგავსი შემთხვევა, რამდენჯერ გამხდარხართ თქვენც ავად. საკმარისია, რაიმე ავადმყოფობამ შემოგვიტიოს და გვგონია, რომ სამყარო ინგრევა. გვგონია, რომ არ არსებობს საშველი და საკუთარ თავებს ჩვენვე დავტირით ხოლმე… არადა, საკუთარ თავებს უნდა შემოვუძახოთ, რომ არა ვართ მარტო, რომ ჩვენთან უფალია.
რომელ მშობელს სურს საკუთარი შვილის ცუდად ყოფნა? რომელი მშობელი არ აკეთებს ყველაფერს იმისთვის, რომ მისი შვილი გამოჯანმრთელდეს? მაშ, განა უფალს სურს ჩვენი დაღუპვა? განა მას სიამოვნებს, როდესაც ჩვენ ავად ვართ? არამც და არამც. ყველამ რომ მიგვატოვოს, ის არ მიგვატოვებს, უფრო მეტიც, განგვკურნავს. სწორედ ამისთვის არ გაეკრა იესო ქრისტე ჯვარზე? რომ ჩემთვის და შენთვის განკურნება და ხსნა მოეტანა.
მაგრამ როდესაც ავად ვართ, ერთი რამ უნდა გვახსოვდეს. უფალი ხვალ, ზეგ და ორი წლის შემდეგ კი არ განგვკურნავს, არამედ ჩვენი განკურნება უკვე მოხდა საუკუნეების წინ. ჩვენ განკურნებულნი ვართ ქრისტეს ჭრილობებში.
ქრისტეს ჭრილობებში ჩემი, შენი – ჩვენი კურნებაა.
და გამახსენდა საგალობელი, სადაც ზუსტად ეს სიტყვებია ჩაქსოვილი. თავს ძალა დავატანე და სიმღერა დავიწყე. მიჭირდა, მაგრამ თანდათან უფრო და უფრო მეტი გაბედულება მეძლეოდა. იცით, სიტყვებში ძალაა. საგალობლებში ძალაა და სწორედ ამ საგალობლის გალობის შემდეგ ვიგრძენი, რომ ჩემს სხეულში ტემპერატურამ დაიკლო, ციებ-ცხელება სადღაც გაქრა და ლოგინიდან ადგომა შევძელი.
უფალმა მე განმკურნა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ის მკურნალია. და ის შენც განგკურნავს, მთავარია დაიჯერო ეს; მთავარია ირწმუნო მისი ძალის, მისი ჯვარცმის, მისი უსაზღვრო სიყვარულის.
ქრისტეს ჭრილობებში ჩვენი კურნებაა.
ის კი ჩვენი ცოდვებისთვის იყო დაჭრილი, ჩვენი ურჯულოებისთვის იყო შემუსვრილი; ჩვენი სასჯელი იყო მასზე და მისი ჭრილობებით ჩვენ განვიკურნეთ.
