თავს იკლავ და გგონია, რომ მხოლოდ შენ კვდები?!
გაცნობიერებულად თუ გაუცნობიერებლად ტოვებ კვალს, რომელზეც აუცილებლად გაივლის ვიღაც…
იხოცებიან შენი მშობლები – მათ ვერ დაასრულეს შვილის აღზრდა. შუა გზაში დაენგრათ ის, რასაც მსხვერპლითა და ტკივილით აშენებდნენ.
იხოცებიან შენი დები, ძმები – როდესაც ისინი დაოჯახდებიან და შვილების გაჩენას დააპირებენ, ყოველთვის შეეშინდებათ შენ გამო, რომ მათმა შვილებმაც იგივე არ გაიმეორონ.
კვდება შენი შვილი – შენ თუ სიცოცხლეს დაასრულებ, კვალს დატოვებ და იცოდე, რომ ერთ დროს შენი შვილიც აუცილებლად დაფიქრდება ამ ნაბიჯზე.
კვდება შენი მეუღლე – ის კარგავს ნახევარ სხეულს, ის სიკვდილამდე ნახევარი ადამიანი რჩება და ვეღარასოდეს შეივსებს იმ სიცარიელეს, რომელშიც შენ იყავი. მის გულსა და გონებაში შენს ადგილზე ყოველთვის ტკივილი და შიში იქნება. შესაძლოა, სხვა ადამიანით შეივსოს სიცარიელე, მაგრამ სხვა ადამიანი სხვა სიცარიელეს შეავსებს, ხოლო შენგან გამოწვეული ტკივილი, შიში და კვალი უცვლელი დარჩება.
გგონია, მხოლოდ ერთხელ კვდები?!
რამდენად ღირსეული შეგეძლო, ყოფილიყავი?!
შენში კვდება შვილი.
შენში კვდება მშობელი.
შენში კვდება და/ძმა.
შენში კვდება მეგობარი.
შენში კვდება მეუღლე.
შენში კვდება მომავალი გმირი.
შენში კვდება კარგი მოქალაქე.
შენ კვდები არასწორად!
გაურბიხარ შიშს, ნაცვლად იმისა, რომ თვალებში ჩახედო!
გაურბიხარ ტკივილს, ნაცვლად იმისა, რომ გაუმკლავდე!
შენ თვითმკვლელობით აქეზებ შენს ახლობლებს, შვილებს, ხალხს, რომ მათაც ვერ შეძლონ ცხოვრებასთან გამკლავება!
შენ ტოვებ კვალს, რომელზეც აუცილებლად გაივლის ვიღაც!
შენ შეგიძლია, სწორად მოკვდე!
შეგიძლია მოკვდე, როგორც გმირი!
შეგიძლია მოკვდე, როგორც კარგი შვილი!
შეგიძლია მოკვდე, როგორც ღვთისმოშიში!
შეგიძლია მოკვდე, როგორც გმირი მამა!
შეგიძლია მოკვდე, როგორც ღირსეული მეუღლე!
შეგიძლია მოკვდე, როგორც პატრიოტი!
მაგრამ ამისათვის ჯერ უნდა იცხოვრო… !
ნუ გააღებ მარცხისა და სიკვდილის კარს შენი ოჯახის ცხოვრებაში! მოტრიალდი და ჩაკეტე ის ყველასთვის, ვინც შენ უკან დგას და დატოვე სწორი კვალი!
სწორედ იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი ადვილი არაა, სწორედ ამიტომ, იყავი გმირი!
ღმერთმა მოგცა სიცოცხლე და თუ მოუხმობ მის სახელს, ის მოგცემს უნარს, რომ იცხოვრო და მოკვდე ღირსეულად!
? ფსალმუნი 114: 3-5
– გარს შემომერტყნენ სიკვდილის მარწუხები, საფლავის შიში მომადგა, გასაჭირსა და მწუხარებაში ჩავვარდი.
– და მოვუხმე უფლის სახელს: „გევედრები, უფალო, გადაარჩინე ჩემი სიცოცხლე.“
– მოწყალე და მართალია უფალი, შემბრალეა ღმერთი ჩვენი.
