ვუმზერდი მოხუცებულს, რომელიც ცდილობდა, ქუჩა ისევ ახალგაზრდულად გადაერბინა, მაგრამ დაჟანგებული სხეული არ აძლევდა ამის უფლებას… მე ვუმზერდი მას ზუსტად ისეთი სიბრალულით, როგორც, ალბათ, თავად უმზერდა ჩემს ასაკში მყოფი თავის ახლანდელ ასაკში მყოფ მოხუცებულს და ალბათ, ისიც ჩემსავით ფიქრობდა, რომ ის არასოდეს მოხუცდებოდა…
“აჰა, გოჯებით მომეცი დღენი, არაფერია შენ წინაშე ჩემი ცხოვრება; ჭეშმარიტად, ერთი ამოსუნთქვაა კაცის სიცოცხლე!” (ფსალ. 38:5).
ჩვენც მოვხუცდებით. ვეღარც ჩვენ შევძლებთ ველოსიპედით სეირნობას, კიბეებზე სწრაფად არბენ-ჩარბენას, ქუჩის გადაკვეთას ფართო ნაბიჯებით. ჩვენც მოგვიწევს, შორიდან ვუმზიროთ იმ მოედანზე მორბენალ ახალგაზრდებს, სადაც ერთ დღეს ჩვენ დავრბოდით. ჩვენც შეგვეშლება სიტყვები საუბრისას, ჩვენც გვიმტყუნებენ თვალნი ჩვენნი, ჩვენც შემოგვხედავენ ჩვენივე მსგავსი ახალგაზრდები სიბრალულით აღსავსე თვალებით ისევე, როგორც ჩვენ ვუყურებთ ახლა მოხუცებს. შინაგანად ჩვენც ისევ ახალგაზრდები ვიქნებით, მაგრამ სხეული აღარ დაგვემორჩილება…
ნამდვილად, როგორც ამბობს ღმერთის სიტყვა – ბიბლია, პატივი ვცეთ ჭაღარას (ლევ. 19:32), რადგან ყოველი ჩვენგანის ხვედრია იგი.
