„არავინ აკერებს ძველ ტანსაცმელს ახალი ქსოვილის საკერებელს, თორემ ახლად დაკერებული მოეხევა ძველს და უარესი ნახევი გაუჩნდება.“ (მარკ. 2:21)
ხშირად საკუთარი წარმოდგენების ტყვეობაში ვცხოვრობთ და ჩვენი იმედგაცრუებანიც სწორედ ამ ხელოვნურად შექმნილი ტყვეობის ბრალია. წარმოვიდგენთ ხოლმე ადამიანებს ისეთებად, როგორნიც ჩვენ გვინდა, რომ იყვნენ; გვინდა, ჩვენი ფერებით გავაფერადოთ ირგვლივ სამყარო, ადამიანები კი ჩვენ გარშემო ისე ხედავდნენ საგნებსა და მოვლენებს, როგორც ჩვენ ვხედავთ. არცთუ იშვიათად, ლტოლვა – ყველაფერზე ჩვენი აზრი გვქონდეს, გვაიძულებს, ქრისტიანობაც ჩვენს სტანდარტებს მოვარგოთ, ჩვენეული რწმენა და „ჩვენი წილი“ ღმერთი ვიყოლიოთ.
დგება დღე, წუთი და წამი, როდესაც ჩვენი კოშკივით აშენებული მსოფლმხედველობა რყევას განიცდის და დომინოს ეფექტით იშლება ჩვენ თვალწინ შეხედულებები ქრისტიანობაზე, მსახურებაზე, ადამიანებზე, მეგობრობაზე, ცხოვრებაზე… ეს მტკივნეულია და იმდენად, რომ გგონია, ცხოვრება უშენოდ გრძელდება; გგონია, დაგვიანებული მგზავრივით დგახარ მარტოდმარტო გაჩერებასთან და რაც გიცხოვრია, თავისი სიხარულითა და სევდანარევი მოგონებებიანად, ხელში გიჭირავს სამგზავრო ჩემოდანივით და არ იცი, სად წაიღო.
„ახლაც ყველაფერი წაგებად მიმაჩნია ჩემი უფლის, იესო ქრისტეს შეცნობის უპირატესობის გამო, რისთვისაც უარი ვთქვი ყოველივეზე და ყველაფერს ნაგვად მივიჩნევ, რათა ქრისტე შევიძინო.“ (ფილიპელთა 3:8).
ქრისტიანობას აქვს ერთი მნიშვნელოვანი წესი – ის არ ეთვისება არაფერ ძველს, რაც შენი საკუთარი გამოცდილებით მოგაქვს წარსულიდან; მას არ შეუძლია, შედუღაბდეს შენებურ ხედვასთან, თუ ამ მზერას ჯერ ბიბლიური ხედვის ჭოგრიტში არ გაუვლია და ისე არ დაუნახავს სამყარო. და დგება დღე, როდესაც რღვევას იწყებს ძველზე უხეიროდ დაშენებული ახალი…
ქრისტიანი ხარ, მაგრამ სიცარიელეს განიცდი? შენს ცხოვრებაში ისე, როგორც დაბერილ ძარღვებში სისხლივით არ ჩქეფს ცხელი ლოცვები? არ გახსოვს, ბოლოს როდის იდექი მუხლებზე უფლის წინაშე, შენს დაფარულ ოთახში? ხშირად წუწუნებ – ზოგჯერ უძლურებით, ზოგჯერ გადაღლითა და სხვათა უყურადღებობით გაღიზიანებული? შენს ლექსიკაში გამრავლდა ფრაზა: „არ შემიძლია“? დრო კი თითებს შუა გისხლტება, როგორც წყალი და განცდა გაქვს, რომ ცხოვრება ჯერ არც დაგიწყია, ისე მთავრდება?..
იქნებ შენს შინაგანში „პრიორიტეტების თაროს“ დალაგების დრო მოვიდა, მეგობარო? იქნებ გჭირდება გადასინჯო, წარსულიდან მოყოლილი „ძონძები“ ხომ არ გიდევს სკივრში და გადასაგდებად გენანება, იქნებ გადაჩხრეკა სჭირდება შენს მოტივებს? იქნებ არ გემეტება ყოველივე, რაც გიფიქრია, ყოველი შეხედულება, რაც საკუთარ პიროვნებასთან გაგიიგივებია ქრისტემდე, ნაგვად მიიჩნიო ქრსტეს გულისათვის?
იქნებ სწორედ ის დროა ახლა, საკუთრ თავს კითხვა დავუსვათ: „ძველმა განვლო? ყოველივე ახალია?!..“
გისურვებთ განახლებულ, სულიწმიდით აღსავსე, საინტერესო და შეცვლილ ცხოვრებას ქრისტეში.
„ამრიგად, ვინც ქრისტეშია, ის ახალი ქმნილებაა. ძველი გადავიდა, ახლა ყოველივე ახალია.“ (2 კორ. 5:17)
