ხანდახან რწმენა ჩემი მსგავსია მყიფე, თხელი ყინულისა, რომელიც თითქოს სადაცაა ფეხქვეშ ჩამიტყდება…
ხანდახან რწმენა ჩემი ესოდენ მოჰგავს პირდაღებულ, უძირო უფსკრულზე დაკიდებულ ბეწვის ხიდს, რომელზეც ძრწოლაატანილი ძლივს ვადგამ ნაბიჯებს…
ხანდახან რწმენა ჩემი როგორ ჰგავს უმიზნო ხეტიალს ჭაობიან ტყეში, როდესაც არ ვიცი, როდის დამიცდება ფეხი და შთანმთქავს ეჭვების ჭაობი…
ხანდახან რწმენა ჩემი ბნელეთის ველია, რომელზე მოარულს სულსა ჩემსა ვერ გაურკვევია, საით წავიდეს, სად იპოვოს ნათელი…
ხანდახან… ხანდახან კი რწმენა ჩემი ქვიშის მარცვლებივით თითებიდან მებნევა და ძირს დაცემულმა არ ვიცი, როგორ მოვაგროვო სათითაოდ თითქმის უხილავი მისი ნაწილაკები…
ხანდახან… ჰო, ხანდახან, არც კი ვიცი, სად ვპოვო პასუხები კითხვებზე, რომლებიც სვავებივით ჯიჯგნიან ჩემს სულს…
ხანდახან არ ვიცი, როგორ დავაღწიო თავი ეჭვებს, რომლებსაც ჩემი რწმენა ჩაუგდიათ ხელში ნადავლად და ნაწილებად ფლეთენ…
და მე მივდივარ ამ თხელ ყინულზე…. ფეხქვეშ ირხევა ეს ბეწვის ხიდი… უფსკრული დანთქმას მიქადის… ბნელეთის ველზე ყველა მხრიდან მესმის ყმუილი წარსულიდან გამოყოლილი ჩემი ეჭვებისა… და ვიღაც ჩამძახის, რომ აქ სულ მარტო ვარ… და ცდილობს დამარწმუნოს, რომ არ მომიწევდა გამოვლა ტკივილის ქარიშხალში, რომ არ ვიქნებოდი იძულებული ამეტანა ტანჯვის ნესტრის სიმწარე, რწმენის მიზეზი რომ ღირსი ყოფილიყო რწმენისა და ნდობისა… რწმენის მიზეზი რომ ყოვლისშემძლე ყოფილიყო… რადგან ის არ დაუშვებდა…
მუხლებზე ვეცემი გლოვის ველზე გამვლელი და ყურებს ხელებით ვიფარავ, რამეთუ აღარ მინდა ჩამესმოდეს ბოროტის ხარხარი, რომელიც მარწმუნებს, რომ არ ღირს, არა!
თუმცა…
ამდენ ხმაურსა და ყმუილში ოდნავ მესმის ის, რაც ამდენჯერ მომისმენია, თუმცა არასოდეს ყოფილა ჩემთვის ესოდენ მნიშვნელოვანი…
„ვიდოდი ღათუ შორის აჩრდილთა სიკუდილისათა, არა შემეშინოს მე ბოროტისაგან, რამეთუ შენ ჩემ თანა ხარ“…
და ხელები ჩემი თავისთავად აღეპყრობიან ზეცად და ვამბობ:
„მწეო ჩუენო, იხილე, ღმერთო, და მოხედენ პირსა ცხებულისა შენისასა….
რათა რწმენა ჩემი იყოს, ვითარცა კლდე, რომელზე დამყარებულსაც ვერ შეარყევენ ბჭენი ჯოჯოხეთისა…
რამეთუ კლდეი არს თავად ქრისტე უფალი…
მიძღოდე მე, უფალო, გზათა შენთა და ვიდოდი მე ჭეშმარიტებითა შენითა…
უფალო, ღმერთო ცხორებისა ჩემისაო…“
