გიფიქრია, რომ ის შესაფერისი ნიადაგი, რომელზეც მარცვალი უნდა დათესო კარგი ნაყოფის გამოსაღებად, არის არა მარტო ჩვენი საქმეები, გამოცდილება, არამედ ადამიანები?! დიახ, ნიადაგი, რომელზეც მარცვალი უნდა დაითესოს და რომელიც მომავალში ნაყოფს გამოიღებს შენთვის, ეს ადამიანია ან ადამიანები. წარმოიდგინე, რა მტკივნეულია იმის გააზრებაც კი, რომ შენ მთელი შენი ცხოვრების განმავლობაში თესავდი არასწორ ნიადაგზე! წარმოიდგინე? მთელი შენი ხანმოკლე სიცოცხლე არასწორ ნიადაგზე გაატარე, უნაყოფოდ, ან ისეთი ნაყოფით, რომელსაც სარგებელი არ მოუტანია შენთვის.
ჩემი სოფლის ეზოში დიდი კაკლის ხე იდგა. გარედან ისეთი მშვენიერი იყო, განსაკუთრებით წვიმის დროს, როცა წყლისგან დამძიმებულ ტოტებს ძირს ხრიდა. ამ მშვენიერ კაკლის ხეს ძლიერი ფესვები ჰქონია, რომელმაც მიწაში იმდენად ღრმად გაიდგა ფესვები, ისე გაიზარდა, რომ სახლის საძირკველს შემოეხვია. ამ მშვენიერ კაკლის ხეს, რომელიც უგემრიელესი ნაყოფით გვახარებდა მთელი ბავშვობა, შეიძლებოდა, დღე-დღეზე უსახლკაროდ დავეტოვებინეთ. ვერც მოვჭრიდით, რადგან სარისკო იყო ამხელა ხის ისე მოჭრა, რომ სახლს არ დასცემოდა. თუ არ მოვჭრიდით, ეს მშვენიერი კაკლის ხე ნელ-ნელა დაანგრევდა ჩვენს უკვე არცთუ ისე მშვენიერ სახლს. იჯდა მამაჩემი დაღონებული და ფიქრობდა, როგორ გათავისუფლებულიყო ამ მშვენიერი ხისგან უსისხლოდ. თურმე წლების განმავლობაში ეზოში გვედგა მშვენიერი კაკლის ხე, რომელიც იძლეოდა უგემრიელეს ნიგოზს, მაგრამ ის მალე გახდებოდა ოჯახური უბედურების მთავარი მიზეზი. მაინც როგორ ვერ შევამჩნიეთ?!.. როგორ შემოგვხვია ფესვები ასე მყარად?..
მაშინ, როცა მისი მშვენიერებით ვტკბებოდით, სიხარულით ვჭამდით მისი მოცემული ნიგვზით გაკეთებულ ჩურჩხელებს, ის მიწაში, დაფარულში, სადღაც სიღრმეში, ჩვენს სახლს ძირს უთხრიდა.
ამდენი წელი მისი გემრიელი ნაყოფი მხოლოდ შხამი აღმოჩნდა, მომწამვლელი, დამანგრეველი.
ის ხომ ჩვენი ხელით დავრგეთ? დიდ, ძლიერ, ნაყოფიერ ხედ ვაქციეთ!..
დააკვირდი შენს თესლს, სწორ ნიადაგზე თუ თესავ…
წარმოიდგინე, რა მტკივნეულია იმის გააზრებაც კი, რომ შენ მთელი შენი ცხოვრების განმავლობაში არასწორ ნიადაგზე თესავდი… წარმოიდგინე?..
