მზეს დავასწარი გაღვიძება და გარიჟრაჟის მოლოდინში ჰორიზონტს გავყურებ.
ღიმილი დასთამაშებს ჩემს ახლად გაღვიძებულ სახეს… თუმცა ღიმილი მალევე შეიცვალა ცრემლებით და ერთიმეორის მიყოლებით დაეშვა დილის სუსხით გაწითლებულ ღაწვებზე.
ახალი დღე ხომ ცხოვრების ახალი შანსია. ჩემი გული მოლოდინით აღსავსეა და გამალებით ძგერს. ვგრძნობ, როგორ მოძრაობს სისხლი ძარღვებში და როგორ ვივსები სიცოცხლით, რადგან უფალია ჩემს გულში. მახსოვს ის ერთი, არაფრით გამორჩეული, რუტინული დილა, როდესაც გავიაზრე, რომ ამხელა სამყაროს შემოქმედს ძლიერ ვუყვარდი. მე კი ამ უკიდეგანო სიყვარულს შევფიცე მარადიული ერთგულება, რადგან ყოველ დილით ვიხსენებ, რომ იესო ჩემ გამო შეუდგა გოლგოთის გზას.
ის დაეცა, რათა მე წამოვმდგარიყავი.
მას სტკიოდა, რათა მის ჭრილობებში მე მიმეღო განკურნება.
ის ითმენდა, რათა აღსრულებულიყო მამის სიტყვა და „ლომი იუდას ტომიდან“ გამხდარიყო ჩვენთვის შეწირული კრავი.
მას სწყუროდა, რათა ჩემს სულს მისით ესაზრდოვა გამოფიტულ მიწაზე.
მისი სისხლით განვიწმინდე.
ადამის მოდგმამ კვლავ იხილა ამომავალი მზე, რომელსაც მე ასე ველოდები ყოველ დილით.
გარიჟრაჟისას ჩემს გულში წვეთ-წვეთად იღვრება სიტყვები, როგორც კრავის სისხლი გოლგოთის მიწაზე: „ის მოკვდა ჯვრაზე, რათა მისით და მასში გვქონოდა სიცოცხლე უკუნითი უკუნისამდე!..“
