„არ გაიკეთო კერპები და არც რაიმე ხატი იმისა, რაც მაღლა ცაშია, რაც დაბლა მიწაზეა და რაც წყალშია, მიწის ქვემოთ. თაყვანი არ სცე მათ და არც ემსახურო, რადგან მე ვარ უფალი, ღმერთი შენი, ეჭვიანი ღმერთი, რომელიც მამათა ცოდვას შვილებს მოვკითხავ, ჩემს მოძულეებს მესამე და მეოთხე თაობაში. და წყალობის მყოფელი ათასობით თაობისათვის, ჩემს მოყვარულთა და ჩემი მცნებების დამცველთათვის.” (გამოსვლა 20:4-6)
აქ მთავარი სიტყვებია “არ სცე თაყვანი მათ და არც ემსახურო.” კერპს წარმოადგენს არა თავად საგანი, არამედ მას კერპად ხდის ჩვენი დამოკიდებულებები; როცა ჩვენ ვეთაყვანებით და ვემსახურებით ქმნილებებს, ან გამოვისახავთ მათ ამ მიზნით, ეს არის ცოდვა.
ღმერთი ხატვისა ან/და ხუროთმოძღვრების წინააღმდეგი კი არ იყო, არამედ საუბრობდა კერპთმსახურების საშიშროებაზე, რომლისკენაც მიდრეკილნი ვართ ადამიანები. ხილულს მეტი ძალა აქვს ჩვენს ცხოვრებაში და გვიძნელდება, რწმენით გვყავდეს ღმერთი.
კერპთმსახურება იწყება ჩვენი შინაგანი მდგომარეობიდან, ეს არც ნახატს ჰგავს და არც ნაგებობებს, ეს ჩამონათვალი უფრო შინაგანი მდგომარეობის შედეგია. ეს არის ღმერთის დამახინჯებულად აღქმის შედეგი. როდესაც არ გვსურს, მივიღოთ ღმერთი ისეთად, როგორადაც ის თავის სიტყვაშია გადმოცემული, მაშინ ჩვენ ვქმნით ჩვენთვის მისაღებ ღმერთებს.
მოდით ვნახოთ, როდის გააკეთა ისრაელმა კერპი: “დაინახა ხალხმა, რომ აყოვნებდა მოსე მთიდან ჩამოსვლას, შეიკრიბნენ აარონთან და უთხრეს: ‘ადექი, გაგვიკეთე ღმერთი, რომელიც ჩვენი წინამძღოლი იქნება, რადგან არ ვიცით, რა შეემთხვა იმ კაცს, მოსეს, რომელმაც გამოგვიყვანა ეგვიპტის ქვეყნიდან.’” (გამოსვლა 32 თავი)
მოსე არ ჩანდა, ხალხის რწმენა კი უხილავზე კი არა, ხილულზე იყო დაფუძნებული და მათაც შექმნეს ხილული ღმერთი, რომელსაც გააკონტროლებდნენ და თვალწინ ეყოლებოდათ. მოლაპარაკე სასწაულმოქმედი ღმერთი გაცვალეს ოქროს და სპილენძის უსულო გროვაში…
ნუ შეიქმნი სტერეოტიპებს ღმერთზე, ის არც კაცია, არც ქალი და არც ხორცის გროვა, ის ღმერთია! ნუ შემოსაზღვრავ შენი ადამიანური ფიქრებით, უბრალოდ გწამდეს მისი სიტყვის და მიიღე ისეთი, როგორიც მის სიტყვაში – წმინდა წერილშია და შენ იხილავ, რომ ღმერთი მართლაც არავის ჰგავს, უფრო მეტიც, შენ გენდომება, რომ დაემსგავსო მას და არა პირიქით, ის მიამსგავსო რაიმეს!
