ხანდახან ისე მტანჯველად და მძიმედ ცემს გული, ადამიანს სიკვდილს მოანატრებს…
დაღლილი თვალები ღაღადებს და ბაგეები დუმს, ყოველი ამოსუნთქვა მტკივნეული ხდება…
სად წავიდე?..
რა გზას დავადგე?..
რით ვუშველო საკუთარ თავს?..
ამაოდ ცდილობ…
ფუჭია შენი ძალა საკუთარ ტკივილთა მოსაშუშებლად. ვერც დრო ვერ შეძლებს გატეხილი გულის გამთელებას, რომელიც ძლივსღა ფეთქავს…
უნდა წახვიდე მასთან, ვინც მუდამ გელოდება;
მას უნდა ჩასჭიდო ხელი, ვინც სანდოა;
მას უნდა გაუზიარო ტკივილი, ვინც მკურნალია;
ის უნდა გიყვარდეს, ვინც პირველმა შეგიყვარა;
ამ ყოველივეს ძიება ადამიანთა შორის ამაოებაა…
თავს ნუ მოიტყუებ!
კაცი მყარი კედელი არაა, შეიძლება ის დაინგრეს და ამ ნანგრევებმა შენც ცოცხლად დაგმარხოს.
ადამიანი საკუთარი თავის შესაცნობად ევლინება ამ ცოდვილ მიწას. ისე ნუ წახვალ ამ ქვეყნიდან, საკუთარი თავი რომ ვერ შეიმეცნო და ადამიანად ყოფნის თავისებურება სულით ხორცამდე არ ან ვერ განიცადო.
მარადისობაში საკუთარ თავს ის გვაპოვნინებს, ვინც გვითხრა: „მოდით ჩემთან, ყოველნო მაშვრალნო და ტვირთმძიმენო, და მე მოგასვენებთ თქვენ“ (მათე 11:28).
