მოვლენები ვითარდება 2007 წლის 28 იანვარს. ეს ის პერიოდია, როცა ჯერ კიდევ 10-11 წლის ვარ და მჯერა, რომ „ადამიანი ობობა“ და „კაპიტანი ამერიკა“ არსებობენ და „ობობას“ „ამერიკა“ მოერევა. 28 იანვარს დაბადების დღე მაქვს. დილით ადრე ვაჭყეტ თვალებს და აქეთ-იქით ვაცეცებ. ველოდები, ვის ღვიძავს და ვინ მოვა პირველი მოსალოცად… ჩემს ძმას გადავხედე, გაგუდულს ეძინა და მამაჩემის ხვრინვაც შემომესმა. გადავბრუნდი, ვიფიქრე, ძილს გავაგრძელებ-მეთქი, მაგრამ უცბად სამზარეულოდან იმედის მომცემი ხმაური შემომესმა. თვალები გამიბრწყინდა და გავიფიქრე, დედას ღვიძავს, მას უეჭველად ემახსოვრება და მომილოცავს-მეთქი.
ჩავრთე „ყურადღების მიქცევის რეჟიმი“, მეტიჩარა ბავშვებმა როგორც იციან ხოლმე (და სამწუხაროდ, არა მხოლოდ ბავშვებმა). ვბორგავ, ვმოძრაობ, ვხმაურობ, ვცდილობ, დედას გავაგონო, რომ მღვიძავს და მზად ვარ საწოლში დაბადების დღის მოლოცვის მისაღებად, მაგრამ რამდენადაც მონდომებით ვცდილობ ამ ყველაფერს, იმდენად მონდომებულად შრომობს დედიკო სამზარეულოში. ადრიანად ამდგარა და რაღაცას აკეთებს… ბოლოს და ბოლოს დავიღალე ამ ყურადღების მიქცევის მცდელობით და პირდაპირ დავუძახე: „დედა, მოდი“, მისი პასუხი კი იყო: „არ მცალია, შენ მოდი“… რამდენიმეჯერ დავუძახე კიდევ და როცა მიხვდა, რომ ამ „ტვინის ბურღვას“ არ მოვრჩებოდი, ჩქარი და მძიმე ნაბიჯებით მომიახლოვდა ფქვილიანი ხელებით და მკაცრად მითხრა: „არ მცალია, ხომ ხედავ, ტორტს ვაცხობ“, მე კი მივუგე: „ვისთვის აცხობ მაგ ტორტს?“ მისი შუბლი მოეშვა, სიმკაცრე გაქრა მისი სახიდან. გამიღიმა (ოხ, ახლაც დამთბა მისი ღიმილის გახსენებაზე), ფქვილიანი ხელები ტანსაცმელზევე შეიწმინდა, მოვიდა, ჩამეხუტა და მითხრა: „მაპატიე, დე, დამავიწყდა, რომ შენთვის ვაცხობო“…
კიდევ დიდხანს გავაგრძელებდი ამ თბილი სცენის აღწერას, მაგრამ მთავარი სათქმელი მაქვს წინ:
ქრისტესთვის უფრო მნიშვნელოვანია, მასთან სიახლოვეში იყო, ვიდრე მისთვის აკეთებდე რაიმეს!
ლუკას 10:38-42: „მოხდა ისე, რომ გზად მიმავალი ერთ სოფელში შევიდა და ვიღაც ქალმა, რომელსაც სახელად ერქვა მართა, თავის სახლში შეიპატიჟა იგი. ამ ქალს ჰყავდა და, სახელად მარიამი, რომელიც იესოს ფერხთით ჩამოჯდა და ისმენდა მის სიტყვას. მართა კი დაფუსფუსებდა, ვინაიდან ბევრი საზრუნავი ჰქონდა სამასპინძლოდ. მივიდა და უთხრა მას: ‘უფალო, ნუთუ ვერ ხედავ, რომ ჩემმა დამ მარტო მე მომანდო მასპინძლობა? უთხარი, ხელი შემაშველოს.’ მიუგო იესომ და უთხრა მას: ‘მართა, მართა, ბევრ რამეზე ზრუნავ და შფოთავ, მაგრამ საჭიროა მხოლოდ ერთი რამ. მარიამმა კი უკეთესი წილი ირჩია, რომელიც არ წაერთმევა მას.’“
უფალს არ სჭირდება ჩვენი გაშლილი სუფრები, მომზადებული კერძები, გამომცხვარი ტორტები, ჩატარებული მსახურებები, დაწერილი ბლოგები, ნაქადაგები სახარებაც კი, თუ ეს ყველაფერი მასთან ახლოს ყოფნისა და მისი მოსმენის ხარჯზე კეთდება. უპირველესი, რაც მას სურს ჩვენს ცხოვრებაში, არის:
ღმერთს მიუახლოვდით და ისიც მოგიახლოვდებათ…
