მზე ილეოდა და სუსხიანი ქარი დააფრიალებდა სიცივისგან ფერდაკარგულ, ხეებიდან ჩამოცვენილ ფერად-ფერად ფოთლებს.
შემოდგომის საღამოს თან ახლავს უჩვეულო სიცივე, რაც ირგვლივ ყველაფერს ადუმებს, მხოლოდ ქარის ზუზუნის ხმა არღვევდა გაბატონებულ სიჩუმეს.
ცა მთლად ჩაბნელდა. ისეთი სიმშვიდე შეეპარა გარემოს, ქარიშხლის წინ რომ იცის.
ბოლოს გაწვიმდა კიდეც. წვიმის დროს ცა უსიცოცხლოდ ჩაბნელებული ჩანდა…
მხოლოდ დასავლეთით, ძალიან შორს ადამიანთა სამყაროდან, ჰორიზონტს მიღმა, ღრუბლებში ჩაძირული მზის სხივები ითხოვდნენ თავისუფლებას, როგორც ლაღი ფრინველი ცდილობს – გალიას დააღწიოს თავი.
ისეთი ნათელი და წმინდა იყო მზის ნათება მაშინ, შავი ღრუბლების მიღმა, თითქოს იქ, სადღაც შორს, სამოთხის ჭიშკარი გახსნილიყო.
რამდენად რთული და ბნელიც არ უნდა იყოს ადამიანთა ცხოვრება, ყოველთვის არსებობს სინათლე. ის წმინდა და დაუშრეტელი ნათელი, რომელსაც ვერანაირი ამქვეყნიური სიბნელე ვერ მოაქცევს თავის კლანჭებში.
ამ სინათლის სხივები არსებობს ყოველი ადამიანის გულსა და სულში.
ისინი ითხოვენ თავისუფლებას, გვეძახიან, მაგრამ ადამიანები მათ ხმას ახშობენ და რჩება სიბნელე.
მიეცით ნება მზის სხივებს – ანათოს თქვენს გულში საუკუნოდ.
მოუსმინეთ ზეციურ ხმას, რადგან ვინც უსმენს, ის გადარჩება.
