რომ არ ყოფილიყო შობა, ღმერთი თავად რომ არ ჩამოსულიყო მიწაზე, ახლაც ამაო მცდელობაში ვიქნებოდით, რომ როგორმე მას მივწვდომოდით ზეცად.
რომ არ ყოფილიყო შობა, სიბნელეში მსხდომნი კვლავაც ვერ გავიგებდით სინათლის შესახებ.
რომ არ ყოფილიყო შობა, არ გვეცოდინებოდა, რომ ღვთის აღთქმამ შეიძლება გასტანოს საუკუნეები, ათასწლეულები და ყველაზე მოულოდნელ დროს მაინც აღსრულდეს.
რომ არ ყოფილიყო შობა, ვერასოდეს გავიგებდით, რამხელაა ზეციერი მამის ჩვენდამი სიყვარული და
რამდენის გაღება შეუძლია მას კაცობრიობისთვის.
არ გვეცოდინებოდა, რომ ღმერთს არ ძალუძს ჩვენი ტანჯვის შორიდან ყურება; არ შეუძლია, არ მოვიდეს, როცა გვჭირდება, და ვერ გავიგებდით, რა გზის გავლა შესწევს ჩვენთან მოსასვლელად.
რომ არ ყოფილიყო შობა, არ გვეცოდინებოდა, რომ ის ჭეშმარიტად არის ემანუელი – ღმერთი ჩვენ შორის.
ღმერთი კაცად ქცეული, ღმერთი დამდაბლებული, ღმერთი მონის ხატებით.
რომ არ ყოფილიყო შობა, საკუთარი ძე, საკუთარი თავი ახალგაზრდა გოგონას ხელებისთვის რომ არ მიენდო ღმერთს, არ გვეცოდინებოდა, რამდენის მინდობა შეუძლია მას უბრალო ადამიანისთვის.
და არ გვეცოდინებოდა, რამხელა საგანძურს შეიძლება ატარებდეს ერთი ადამიანი, როგორც მარიამის გარშემო მყოფებმა არ იცოდნენ ეს.
რომ არ ყოფილიყო შობა, არ გვეცოდინებოდა, რომ ბნელი ღამე სინამდვილეში შეიძლება დიდი სინათლის დაბადება იყოს.
არ გვეცოდინებოდა, რომ ერთმა უბრალო, არაფრით გამორჩეულმა ღამემ შეიძლება შეცვალოს კაცობრიობის ისტორია.
რომ არ ყოფილიყო შობა და იმ ღამით ყრმა იესო ასე თავმდაბლურად გომურში, სიბინძურეში რომ არ დაბადებულიყო, ვერასოდეს შევძლებდით, ჩვენს გულებში შემოგვეპატიჟებინა იგი, ვერასოდეს ვიფიქრებდით, რომ ის ჩვენს გულებში დაბადებასაც იკადრებდა.
რომ არ ყოფილიყო შობა,
ის რომ არ დაბადებულიყო,
ჩვენ არ გვექნებოდა შანსი ხელახლა დაბადების.
ის რომ არ გამხდარიყო ჩვილი, ჩვენ ვერასოდეს გავხდებოდით ღვთის შვილები.
მაგრამ იმ საოცარ ღამით იყო შობა.
იშვა ქრისტე, ემანუელი, კაცობრიობის მხსნელი.
