სად გაექცევი მას?

სად გაექცევი თვალებს, რომლებიც მუდამ შენკენაა მოპყრობილი და სიყვარულით გიმზერს?..

სად გაექცევი ყურს, რომელიც შენს გულში ყველაზე ღრმად დაფარულ ჩურჩულს ისმენს?..

სად გაექცევი გულს, რომელსაც მხოლოდ საუკეთესო სურს შენთვის?..

სად გაექცევი კეთილ ნებას, რომელსაც ძალუძს არასწორი გადაწყვეტილების შენივე სასარგებლოდ ქცევა?

სად გაექცევი შემოქმედის ხელებს, რომლებიც ბილიკს გიმზადებს, რათა ფართო გზაზე სიარულისას მიმართულებათა სიმრავლემ არ აგიხვიოს თვალები და არ აგიბნიოს თავგზა?..

სად გაექცევი თითებს, რომლებიც გარდაქმნის ტრამალებს ყველაზე ნაყოფიერ, გაფურჩქნილ და ნაკადულებით სავსე მიწად?..

ან იქნებ შენი გულია უდაბნო? ანდაც შინაგანი ‒ გამოფიტული, უწყლო ტრამალი, გვალვისგან გამომშრალი და დახეთქილი…

ვინ იცის, როგორ გჭირდება მოსმენა სიტყვის: „წყალი აქ არის!“ და თავად წყალი?! ‒ ყველაზე მეტად.

ერთი ყლუპიც კი ალბობს დამწვარ, დაბუგულ შინაგანს… გახრიოკებულს და მიტოვებულს, რომელსაც ერთადერთი რამ სჭირდება ‒ კურნება, და ესეც წყალია, წყალი კი ალეგორია ღვთისა, რომელიც მაშინაც გიყურებს, როდესაც ყველაზე დიდ შეცდომებს უშვებ; რომელსაც მაშინაც ესმის შენი, როდესაც სიბინძურით აღსავსე ვეღარ ბედავ პატიების თხოვნას, მაგრამ ჩუმად მოთქვამ და ღაღადებ; რომელსაც უკვდება გული მაშინ, როდესაც მისგან განშორება შენს ტანჯვას იწვევს; რომლის კეთილი, სასურველი და სრულყოფილი ნება მხოლოდ სიტყვა არ არის, არამედ ქმედებით განმტკიცებული აღთქმა; და ბოლოს, ღმერთი, რომელიც განუწყვეტლივ იმაზე ზრუნავს, რომ ქვეყნიური საცდურებით აღსავსე დროში მყარად იდგე ცოდვაზე გამარჯვებული და ოდესღაც ნაკლოვანებებით დაუძლურებული შენი შინაგანი ამჯერად სისრულით გაფურჩქნილი ყვაოდეს.

სად გაექცევი უფალს ისე, რომ ვეღარ იპოვო? როგორ ან რატომ?

იგია ყოველივე ყოველივეში, მისი ხელის ნამოქმედარს კი გვამცნობს სამყარო.

დაიწყე შენს გულში სიცოცხლის წყაროების ძიება და იგრძენი, რომ ღვთის შემოქმედების ყველაზე დიდი ნაყოფი ხარ.